Yazar:
Claire Marin
Çevirmen:
Yağmur Ceylan Uslu
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 12 dk.
Sayfa Sayısı:
148
Basım Tarihi:
Haziran 2024
Yayınevi:
İnka Kitap
ISBN:
9786259828008
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Olmak istediğimiz kişi olamamak ,derin bir ıstıraptır.
Sağlam ahenk ve duruluk hakim. Nazarımda çok anlamlı bir kaç satırı buraya bırakıp, okuyanlara keyifli okumalar diliyorum 
Kopuş(lar)
Artanı olmadan bölünebilen bir sayı gibi temiz bir kopuş şüphesiz imkansızdır. Nietzsche'nin deyimiyle "geride tuhaf bir kesir bile bırakmayan bir sayı gibi, zamanın içinde" tükenmeyiz. Kopmuş olsalar bile bağlar, hayalet uzuvlar, eski bir yaşamın tanıkları olarak duyarlı halde kalabilirler. Bu eski yaşamın bize kaydettiği her şeyin izi kalır geride. Etimize, düşüncelerimize, kavrama ve var olma tarzimiza sızmış, kaydedilmiş şeyler. Claire Marin
Kopuş(lar)
Artanı olmadan bölünebilen bir sayı gibi temiz bir kopuş şüphesiz imkansızdır. Nietzsche'nin deyimiyle "geride tuhaf bir kesir bile bırakmayan bir sayı gibi, zamanın içinde" tükenmeyiz. Kopmuş olsalar bile bağlar, hayalet uzuvlar, eski bir yaşamın tanıkları olarak duyarlı halde kalabilirler. Bu eski yaşamın bize kaydettiği her şeyin izi kalır geride. Etimize, düşüncelerimize, kavrama ve var olma tarzimiza sızmış, kaydedilmiş şeyler. Claire Marin
Puan vermedi·148 syf.·
2025 33. kitabı
Kitaba dün başlayıp bir solukta yarısına gelince durdum. Sevdiğim şeyleri “bir çırpıda yeme” huyumdan vazgeçmeliyim dedim kendime. Bugün ise en başından başladım yolculuğu uzatayım diye; ancak bu kadar uzatabiliyorum.
Kopuş(lar), hayatın karanlık, o asla istenmeyen ama illa ki başımıza karelerce ve türlü şekilde gelen kaçınılmaz yanını anlatıyor. Bunu yaparken ne olumlama yapıyor ne de pessimist bir yöne savruluyor. Bir anlam çıkarma zorunluluğu olmadan, insanın kayıpları ardında yaşadığı ıstırabı hem ruhsal hem fizyolojik olarak yaşadığı tüm o değişimleri aktarıyor. Aklıma gelen gelmeyen birçok kopma örneği ile karşılaştım kitapta. Akla gelmeyen dediklerim değerlendirme biçimlerim ile ilgili. Sevilen bir kişinin ölümü, bir ayrılık, bir nesnenin artık var olmaması gibi durumların yanı sıra, kişinin kendi değişimleri ile kendinden kopuşları, başkalaşımları ve türlü hastalıkların, felaketlerin oluşturduğu kopuşlar
Kitap 139 sayfa ve bu kadar “küçük” bir kitapla bu kadar çok şey nasıl anlatılabilir diye düşünüyor insan. İfadenin en yoğun ve sade halini de gerçekleştirmiş Claire Marin; hayranlık uyandırıcı.
Kitapta ayrılıkların, ölümlerin, kişinin kendi yaşamsal/düşünsel değişimlerinin, yani bir önceki halinden kopuşlarının, ebeveynliğin, çocukluğun-ergenliğin, hastalığın, sevdiğiniz bir insanın hastalığının yarattığı kopuşları okuyoruz. Bunların yanı sıra “ben” dediğimiz, “kişilik” dediğimiz şeyin ne kadar kırılgan ve akışkan olduğunu da fark ediyoruz ...
Kitabin son cümlesi ise kapanış yapmak istiyorum
"Yaşamın belirsizliğine meydan okuma gücünü ve var olma cesaretini belki de basitçe 'yüreğimizi pır pır ettiren çocukların gülüşleri'nde buluruz."
9/10
2025 46. kitabı
Kopmak; birinin sendeki var oluşunun sona ermesi. Ya da insanın, kendindeki var oluşunun yaşadıklarıyla başka bir şeye dönüşüp önceki var oluşunun bitmesi. Sancılarla, acılarla geçen yoğun bir süreç. Bedendeki tezahürü ise hüzünlü bir bakışın yüze yerleşmesi belki. Belki de gerçekten görebilenler için, gözlerin arkasında aşağıya süzülmeyi bekleyen yaşlar. Ya da başka bir sürü “belki”…
Gitmek; hayatının en önemli öznelerinden birinin, daha beraber atılacak binlerce adım varken öylece elini bırakması. Ya da bırakmak zorunda kalması. Birlikte yapılmak istenen her şeyin, birinin gitmesiyle bir daha yapılmak istenmemesi. Yaşananın dönüşü olmayan bir gidiş olduğunu bir türlü kabullenememek. Kabullenenlere kızmak.
Unutmak; anıların ya da seslerin zihinden yavaş yavaş kaybolmaya başlaması. Hep berrak kalmasını umduğun en önemli zihin kayıtlarının eskide kalmış bir şeylere dönüşmesi. Yaşanmasa da olurdu türünden yeni anıların, öncekileri pervasızca derinliklere itmesi.
Eksilmek; beraberken iki olduğumuz dünyada, tek başına kalınca bir bile olamamak. Yaşam akmaya devam ederken saniyelerin manasının azalması. Birinin gidişiyle hayattan değil, kendinden eksilmek. Aynaya baktığında tam ama tamamlanmamış görünmek.
Kaybolmak; sokak sokak ezberlediğin yolların sana yabancılaşması. Evini ararken çekinmeden adres soracağın insanlardan birinin bir daha cevap veremeyecek olması. Başkasına sormanın ise büsbütün tedirgin hissettireceği gerçeğine hapsolmak.
Algılayamamak; gerçek çok saçma geldiği için olan biteni bir türlü tam anlamıyla kavrayamamak. Anlayamadığın için her aklına geldiğinde yaşanıp yaşanmadığını sorgulamak. Yaşandığına hükmettiğinde ise en baştan tekrar tekrar acı çekmek.
Yorulmak; bedenen değil, ruhen dinlenmeye ihtiyaç duymak. Önce hissettiklerinden, sonra da
Artanı olmadan bölünebilen bir sayı gibi temiz bir kopuş şüphesiz imkansızdır. Nietzsche'nin deyimiyle "geride tuhaf bir kesir bile bırakmayan bir sayı gibi, zamanın içinde" tükenmeyiz. Kopmuş olsalar bile bağlar, hayalet uzuvlar, eski bir yaşamın tanıkları olarak duyarlı halde kalabilirler. Bu eski yaşamın bize kaydettiği her şeyin izi kalır geride. Etimize, düşüncelerimize, kavrama ve var olma tarzımıza sızmış, kaydedilmiş şeyler.” diyerek başlıyor ve “İçimdeki tüm bu dünle yeni bir şeye nasıl başlayabilirim?” Diye sorarak devam ediyor. En sonda ise “Yaşama riskini almak, mümkün sevinçler üzerine bahse girmektir.” diyerek bitiriyor kitabını yazar.
Kişiliğimizi
inşa ederken, varoluşumuzu kısıtlayan birçok şeyle karşılaşırız. Bu süreçte bizi aşağı çeken, varlığımızı tehdit eden aileden, arkadaştan, sevgiliden, eski hayatımızdan hatta bazen kendimizden bile koparız. Ve bu kopuşlar ışığa tutulduğunda önceden yazılmış her şey görünür hale gelen bir kağıt gibi bizde izler bırakır. “İster biz tercih etmiş, ister maruz kalmış olalım, kopuşlar bize aittir. belki de bağlardan çok kopuşlar bizi inşa eder.”
Okurken tüm cümlelerin altını çizmek istedim.Herkesin kendinden bir parça bulabileceği bir kitap olduğunu düşünüyorum. Keyifli okumalar dilerim.
Puan vermedi·148 syf.·
2026 35. kitabı
“Olmak istediğimiz kişi olamamak derin bir ıstıraptır.” Kitap bu cümlenin ağırlığını gerçekten hissettiriyor. Yaşadığımız kopuşlar ile içinde olduğunuz dönüşümün bizi çevremizden ve en çok da kendimizden nasıl uzaklaştırdığını derinlemesine ele alıyor.
Ayrıca beni modern sanat müzelerinin birinde geziyor gibi hissettirdi. Herkesin kendi algısı kadarını algılayabileceği garip bir tablo bu kitap. Bazıları bunun anlamsız görseller olduğunu söylerken bazıları kendinden bir parça bulur. Bu kendinden parça bulanlar ise kopuşları yaşayanlardır.
Kitabın bazı negatif kısımları da var. Her cümlenin sonu kopuşa bağlanıyor. Evet kopuştan bahsedildiğini zaten yeterince verdin, bu kadar fazla kullanmaya gerek var mıydı bilemedim. Hem bu kadar fazla aynı konuya bağlanması anlatıcı tekrar ediyormuş hissini veriyor.
Bunun dışında özellikle aşk ayrılığı kısmı fazla abartı geldi. En azından ben bu kadar yoğun bir ayrılık yaşamadım. Bu bölüm sadeleştirilip, daha kısa tutulabilirdi. Ama verdiği alıntıları sevdim, çok yerinde ve destekleyici olmuş. Hatta alıntı yaptığı bazı kitapları okuma listeme bile ekledim.
Ayrılığı sadece bir insandan gitmek olarak anlatmıyor; bazen eski halinden, alıştığın hayattan, hatta kendinden kopmayı anlatıyor.
Okurken sürekli şunu düşündüm: İnsan bazı şeyleri kaybedince değil, bazı şeylerden vazgeçince değişiyor.
Altını çizdiğim o kadar çok yer oldu ki… Özellikle ilişkiler, yalnızlık, değişim ve yeniden toparlanmak üzerine yazdıkları uzun süre aklımda kalacak gibi. Ağır ilerleyen ama bitince insanda sessiz bir iz bırakan kitaplardan biri.
Puan vermedi
Kitap bir bibliyoterapide incelenmesi üzerine merak edip okudum. Büyük ayrılıkları, hayal kırıklıklarını yalın bir dille anlatmış. Ancak bazı yerleri bana belki kültürel farklılıklardan, belki de çeviri kaynaklı  anlaması zor geldi. Örneğin aileden kopmak kısmını zor yorumladım. Ancak genel olarak akıcı ve güzel bir kitap.
Bizler dayanıklıyız ve öyle bir gecede kırılmayız.Kopuş(lar)
kopuş. kimi zaman usul usul. kimi zaman birdenbire. kimi zaman sessiz sedasız. kimi zaman gürültülü, kavga kıyamet. bu kopuşun nasıl olduğunun bir önemi yok. koptun mu? koptun. canından bir parça, o kopup giden bağla beraber gitti mi? gitti. bu kadar.
Bu güzel mi güzel kitap bende biten,yiten,sonlanması gereken duygular ve düşünceler için fazlasıyla farkındalık oluşturdu.Yitiridiklerime yüklediğim anlamları yeniden sorguladım ve o defterleri kapatmak için adım attım. Kopuş(lar)Deneme, İnceleme, Edebiyat
Puan vermedi·148 syf.··
Beğendi
·2025 30. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 09 Kasım 2025 22:05
Kopuş(lar)
kopuş. kimi zaman usul usul. kimi zaman birdenbire. kimi zaman sessiz sedasız. kimi zaman gürültülü, kavga kıyamet. bu kopuşun nasıl olduğunun bir önemi yok. koptun mu? koptun. canından bir parça, o kopup giden bağla beraber gitti mi? gitti. bu kadar.
Bu güzel mi güzel kitap bende biten,yiten,sonlanması gereken duygular ve düşünceler için fazlasıyla farkındalık oluşturdu.Yitiridiklerime yüklediğim anlamları yeniden sorguladım ve o defterleri kapatmak için adım attım. Kopuş(lar)Kendini yeniden inşa edebilmek için bazen kopmak gerekir
Bazen “kendini kurtarmak” için kopmak gerekir, yani hem kaçmak hem de postu kurtarmak için; tehdit eden veya var olmayı engelleyen şeyden koparak kendini kurtarmak. Bu şey bir başkası olabileceği gibi bazen bizzat kendim de olabilirim: beni sansürleyen, bana gem vuran kendim.
#ki̇tapyorumu
Kopuş(lar)”, insan deneyiminin en temel unsurlarından biri olan “kopuş” olgusunu ve düşüncesini derinlemesine ele alan etkileyici denemelerden oluşan bir eserdir.
Felsefeci Claire Marin, büyük yankı uyandıran bu eserinde bir “kopuş çağı”nda yaşadığımızı ve aşk, ölüm, göç, hastalık gibi insani deneyimleri anlayabilmek için bir “kopuş pedagojisi” geliştirmemiz gerektiğini savunur.
Kitapta kendimi o kadar çok buldum ki neredeyse her satırını çizerek okudum. Kendimizi inşa ederken, varoluşumuzu kısıtlayan her şeyle yüzleşiriz. Bu süreçte aileden, arkadaştan, sevgiliden, hatta bazen kendimizden bile koparız. Ancak bu kopuşların sonunda, bize atfedilen değil, kendi değerlerimizi inşa ederiz. Herkesin kendinden bir parça bulabileceği bir kitap olduğunu düşünüyorum. Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar dilerim.
#alıntılar
İster biz tercih etmiş, ister maruz kalmış olalım, kopuşlar bize aittir. Aileden, arkadaşlardan, sevgiliden, ortamından kopmak; meslek, ülke, dil değiştirmek; belki de bağlardan çok kopuşlar bizi inşa eder.
Sonunda kendim olmak için başkasından kurtuluyorum. Kopuş, doğuşumun koşulu olduğu gibi, yeniden doğuşumun da koşuludur.
Aşkın bitmesi,
'Yıkılmış değilim, ama burada bırakılmışım, bir kalıntı gibi,' der Barthes.
'Bir bütünün yarısıydık... şimdiyse yarım kaldım,' der Montaigne.
Yazar Hakkında
Claire MarinYazar · 0 kitap
Claire Marin, felsefe profesörüdür. Cergy – Pontoise'da ders veriyor ve Paris'te yaşıyor. Felsefe eğitimini École Normale Supérieure'de aldı. Hastalık ve sağlık konularına odaklanan çeşitli eserler yazdı, ayrıca yeni teknolojilerin bedenimizde ve alışkanlıklarımızda yarattığı değişimlerle ilgileniyor.
