Yeni bir yazar girdi hayatıma, iyi ki de girdi. Sandor Marai’nin anlatımına ve yaratıcılığına hayran kaldım. Kusursuz bir eser dediğim kitaplar arasında yerini aldı “Mumlar Sonuna Kadar Yanar”. Bu kitabı bir gün mutlaka tekrar okuyacağım. Bakalım o zaman keşfetmediğim neler keşfedeceğim.
Kitapları uzun uzun anlatmayı sevmiyorum. Bu yüzden kitap şurada geçiyor, böyle oluyor diye anlatmayacağım.
Bazı ilişkilerimizde hani bir şeyler içimize sinmez, içimizde bir şüphe, bazen anlamlandırmadığımız şeyler olur ama üstünde durmayız, önem vermeyiz ya ama bir sözle, küçük bir tavırla tüm taşlar yerine oturur. Yazarında dediği gibi “Fakat günün birinde bir yerlerden ışık gelir ve bir yüzü yeniden tanırız.” General de dostu Konrad ile çıktığı son avda, akşamına eşi ve dostu Konrad ile birlikte yedikleri son akşam yemeğinde hayatının ihanetini yaşadığını fark ediyor. Tek fark eden General değil, Konrad’da General’in anladığını fark ediyor ve hayatlarından kaçıp gidiyor. Kalanın, gidenin ve bekleyenin olduğu bir hikaye bu. Ama biz kalanın ağzından diliyoruz hikayeyi. General’in Konrad ile hesaplaşması bittiğinde mumlarda sonuna kadar yanıp bitti. Nini’nin kitabın sonunda “sakinleştin mi?” sorusunun cevabı artık “evet”ti. 41 yıl 43 gün beklediği hesaplaşma nihayet gerçekleşmişti. Kusursuz bir hesaplaşma.
Kitabın her satırı öyle güzel yazılmış ki, dönüp tekrar tekrar okudum. Hayatımdaki iz düşümlerine baktım. Psikolojik ve felsefi açıdan muhteşem tespitler içeriyor. Buraya kadar yazdım ve kitabı tekrar elime aldım, bir daha karıştırdım. Her satırı gerçekten müthiş, mutlaka okuyun.
“Sonunda dünyanın hiçbir kıymeti yok. Kıymeti olan sadece kalplerimizde kalan.”
Sevgiler
·
97 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.