Maskeler Olmadan Dönüştüğümüz Piçler
Kitabı geçen hafta bitirdim ama ne yazacağıma bir türlü karar veremedim. Belki de bu adamları, içimizde taşıdığımız bir dirhem piçlikle anlamaya çalışmalıyız; yoksa bu beyinleri anlamak mümkün değil. Bir gün birine tak edecek de dönecekler bu yaşamdan diye beklerken, rüya içinde rüya gibi dibe batışı okumak…Yazarın, okuyucuya sessizce “gerçekliğin dünyasına hoş geldiniz” deyişi gibiydi.
“Piç”, anlamlandıramadığımız olaylar karşısında ön yargılarımızı tetiklerken; bu dört adamın birbirine bu kadar yakın olup, bir o kadar da farklı düşünce yapılarını eleştirilme korkusu olmadan konuşabilmeleri mi onları yakınlaştırdı? Yoksa “Bu dünya henüz bizim standardımızda değil, hiçbir zaman da olmayacak” düşüncesi mi onları savurdu, bilinmez. Hepimiz kendimizden bir parça ile anlamaya çalışırken, sorgularken, piçleri öldürdüğümüze aldırış bile etmeden… Kaldırıma sıçrayan çamura küfredip yolumuza devam edeceğiz.
“Piç”i okumak değil de, yazara cevap vermek isteseydim son sözlerim şunlar olurdu:
Dünyanın beni, benim de dünyayı anlamadığımı ve lanetlediğimi düşünecek -ve bunu söyleyecek -bir piç olarak yaşamaya devam edecek cesareti kendimde göremiyorum.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.