Yaşamak acı çekmektir; yaşamı sürdürmek, çekilen bu acıda bir anlam bulmaktadır. Eğer yaşamda bir amaç varsa, acıda ve ölümde de bir amaç olmalıdır.
.
.
İlksöz: Neden intihar etmiyorsunuz?
Ölüm cezasına çarptırılmış ve cezanın uygulanacağı günü bekleyen bir mahkûmu hayata bağlayan nedir? Neden o son ana kadar umutla yaşamını sürdürmeye devam eder? Aynayı kendimize tutalım; öleceğini üstelik bunun zamanını da bilmeyen insanı yaşama bağlayan nedir?
İkinci Dünya Savaşı yılları, kamplarda öldürülmeyi bekleyen yahudiler . Yanındakiler tek tek ölürken seni yaşama bağlayan ne? Hangi umut ölüme bu kadar yakınken ve neredeyse bu kesinken hayata tutunduran seni?
Ünlü psikiyatr Frankl'in kendi yaşadığı esir kampı deneyimlerinden türettiği logoterapinin ilkelerini anlatan bir kitap, ilk bölüm yaşadıkları ikinci bölüm logoterapinin ilkeleri üzerine seans deneyimleri.
Açıkçası ilk bölüm daha çok ilgimi çekti. İkinci bölümde ilkeleri okurken hem bu ilk bölümdeki yaşanan anılara göndermeler bekledim. Öyle de olmayınca kopuk iki bölüm gibi olmuş sanki.
Meraklısına. Kitapla. Sağlıcakla.
.
.
.
Sonsöz(ler)
Yaşamak için bir nedeni olan kişi, hemen her nasıl’a katlanabilir.
.
Bir insanın yerine bir başkasının konulmasının olanaksızlığı kavrandığı zaman, bu, kişinin, o insanın varoluşuna yönelik sorumluluğunu olası kılar. Kendisini sevecenlikle bekleyen bir insana ya da tamamlanmamış bir işe yönelik sorumluluğunun bilincine varan kişi, yaşamını kesinlikle bir yana itemeyecektir. Varoluşunun “nedeni”ni bilecek ve hemen her “nasıl’a dayanabilecektir.
.
.
.
·
90 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.