Sanki parmak uçlarıma bir kelebek konmuş ve nefes dahi alsam uçup gidecekmiş gibi sessiz ve bir gölgeden ibarettim.
Aylarca umutsuz ve çaresizce dolaştığım sokaklarda ruhumu nerde kaybettim bilmiyorum fakat şu an dualarımın kabulüydü sanki. Ve ben, yağmursuz havadaki gökkuşağının yörüngesine kapılmış gidiyordum. Saçları güneş, gözleri yağmur olmuştu adeta. Ellerimi uzatsam her çocuğun rüyası olan gökkuşağına dokunacaktım neredeyse.