İnsanın acısını insan alır. İnsanı sevebilmenin verdiği o yüce hissi idrak edebilmek, kayıpların yarattığı boşluğu sevgiyle doldurmayı başarmak; zarafeti, ince düşünceleri ve anlara anlam katan o ufacık mutluluk kırıntılarını fark etmeyi öğrenmek… İşte tüm bunlar, hayatı anlamlı kılan ve insanı bir diğerine yaklaştıran değerli ayrıntılar arasında yer alır. Hepsi, sevginin sıradan bir alışkanlığa dönüşmesine izin verilmediği bir dünyaya dair özlemleri saklar içinde. Acının derinliği, aşkın o çok katmanlı doğası, ayrılıkların sızısını hissettiren dokusu ve kimi zaman en gösterişli şekliyle yaşanan vedalaşmalar, insana dair olanın özünü bir bütün içinde buluşturur.
Hayatın damarlarında hızla akan yirmili yaşların enerjisi, özgürlük tutkusunun tarif edilmez çekimi, mücadele ruhunun hayatı şekillendiren kıvılcımları ve tüm bunların yürekteki derin izleri... Bunlar, insan olmanın somut ve soyut gerçekliğini oluşturan en temel taşlardır. Tüm bu yoğun duyguları ve düşünceleri Şükrü Erbaş’ın anlam dolu cümlelerinde yeniden keşfediyoruz. Onun sözcükleri, hafızalardan silinen ya da unutulmaya yüz tutmuş duyguları gün ışığına çıkarıyor; belki de hep gördüğünüz ama farkında bile olmadığınız hislere yeni bir derinlik katıyor. Okuduğunuz her satırda kendinizden bir parça bulabileceğiniz bu eser, insan olmanın karmaşık ruh hâllerini yaşamın büyüsüyle harmanlayan eşsiz bir yolculuğun kapılarını aralıyor. Keyifli okumalar, kitaplarla kalın...
·
3 +1'leme
·666 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İnsanın Acısını İnsan Alır Bir yağmur damlasını tutar gibi alırdı yüzümü avuçlarına... Syf.135İnsanın Acısını İnsan Alır Gülüşü, bir yaprak ummanında gün ışığı gibi hüzünlü bir sevinç verirdi. Akşamüstüne benzeyen bir sesle konuşurdu... Syf. 134İnsanın Acısını İnsan Alır Sevmek, özünde var olan büyük bağlanmaya karşı, insanı günlük ilişkilerin kişiliksizleştirdiği tutsaklıktan kurtaran en büyük özgürlüktür... Syf.73İnsanın Acısını İnsan Alır Yolların kentten koptuğu bir uzaklığa varıp durdum. Sonra bir ağacın yalnızlığına oturdum. Üşüyen yerlerini aldım kirpiklerimin arasına, sana dünyayı gösterdim uzaktan... Syf 15İnsanın Acısını İnsan Alır Ömrümden öteye taşıdığım çocuk… Ya sen bu ülkede doğmasaydın, ya ben aşkı herkes gibi bilseydim... (Syf:8)