İçinde bir hikâyeden çok bir sükûnet taşıyan bir romandır Mücella.Gürültüsüz, iddiasız ama bir o kadar derin. Sayfalarını çevirdikçe, insanın içinde ağır ağır yankılanan bir sessizlik hissi bırakır. Bu sessizlik, kaybedilmiş zamanların, söylenmemiş cümlelerin, yarım kalmış bir sevdanın sesidir aslında.
Mücella, bir dönemin kadınıdır. Zarafetin, terbiyenin, inceliğin ete kemiğe bürünmüş hâlidir. Ama o zarafetin altında, sessiz bir kırgınlık da gizlidir. Hayat ondan çok şey alır: gençliğini, sevgisini, ailesini, hatta bir parça kendini. Fakat Mücella hiçbir zaman “yenilmez”. Çünkü onun direnişi gürültüsüzdür; sabırdan yapılmıştır. Kırılmadan kırılır, yıkılmadan eksilir.
Nazan Bekiroğlu, Mücella’yı anlatırken bir kadının yalnızlığını değil, bir dönemin çöküşünü de anlatır. Eski İstanbul’un taş duvarları yıkılırken, Mücella’nın içindeki dünya da yavaş yavaş dağılır. Apartmanlar yükselir, konaklar susar. İnsanlar değişir, kelimeler fakirleşir. Fakat Mücella değişmez. O, zamanın akışına rağmen vakur bir sessizlikle durur yerinde. Çünkü bilir ki bazı değerler modası geçmeyen şeylerdir: nezaket, sabır, vefa…
Roman boyunca aşk hep oradadır ama hiç gürültü yapmaz. Nedim’e duyduğu sevgi, ne büyük bir aşkın ihtişamına sahiptir ne de melodramın abartısına. Bu sevgi, insanın kendine bile itiraf edemediği bir sessizliktir. Beklemekle, kabullenmekle, vazgeçmeden vazgeçmekle yoğrulmuş bir sevgi.
Bekiroğlu’nun dili, bir duayı andırır bazen. Her cümle, geçmişe bir dokunuş gibidir. Kelimeler kadife gibi akar, aralarına hüzün sinmiştir. Mücella’nın konuşmadığı yerde yazar konuşur; ama onun ses tonuyla, onun zarafetiyle. Bu yönüyle Mücella, yalnız bir kadının romanı değil, aynı zamanda zarafetin romanıdır.
Okur, romanın sonunda Mücella’yı unutamaz. Çünkü her insan biraz Mücella’dır aslında. Hepimizin içinde konuşmadan susan bir yan vardır. Beklenmiş sevgiler, kaçırılmış fırsatlar, dile gelmemiş cümleler… Hayatın sessiz bir köşesinde, kimsenin görmediği bir sabırla taşıdığımız yükler.
Mücella, bize sesin değil sükûtun da anlatabileceğini hatırlatır. Hayatta bazen en güçlü duruş, sessiz kalabilmektir. Mücella’nın zarafeti, onun sessizliğinde gizlidir.
Ve insan kitabı kapattığında, farkına varmadan kendi içindeki sessiz kadına –ya da adamına– kulak vermeye başlar.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.