Bu kitabı okurken denizden çok insanın içi anlatılıyor gibi hissettim. Ortada ne yön var ne güvenilecek bir yer. Tam da o boşlukta insan kendisiyle kalıyor. Hugo bence denizi kullanıp aslında çaresizliği gösteriyor. Bazı anlar hayatta da böyle; tutunacak hiçbir şey kalmayınca insan kendi ağırlığını fark ediyor. Şiirdeki karanlık ve sessizlik bana içimdeki bazı duyguları hatırlattı. Yıldızlar bile sanki teselli için değil, karanlığın büyüklüğünü göstermek için oradaydı. Bu yüzden metin beni manzarayla değil, hisle vurdu.
Victor Hugo