119694 Insanın kendini bir hiç hissetmesi,spirütüel dünyasının son noktasi olup devaminda ruh dünyasının cam kırıklarıyla toz buz olmasıni gerektirir.Değişim kitabında kafka kendini bir böceğe hapseder,evin bir kuytu köşesine çekilip ,ailesine ve elini ayağını çektiği dünyaya, ezik bitik bir ruh haliyle bakar.Sesi anlaşılmaz,tuhaf olduğundan ifade gücünü de yitirir.Bu çaresizlik insanin bitik olduğunda hiç bir dostunun sevenin olmadığını açıkça, acı bir şekilde ortaya koyar.Asıl değişimin insanların sana yaklaşımlarında olduğunu gösterip, eski-yeni tutumun aynı olmadığını ortaya koyar.Ne acıdır ki burda böceğe dönüşen Gregor kendisine yakın hissettiği(sadece kız kardeşi) aile fertlerinin bile uzaklaştığını görür ve acı çeker.ilk başlarda böceği tasvir ederken küçücük ayakları vs.derken böcek fobim tetiklendi desem yeridir, kötü oldum bir nebze, bıraksam mi dedirtti fakat kitabın sürükleyiciliğinden ve hep okumak istediğim kitaplar arasında oluşu duygusu üstün çıktı .Bu da bize kafkanin kalem olarak güçlü bir betimleme ,tasvir ustası olduğunu gösterir.Empati kurduğumda gerçekten böyle bir dönüşüme taniklik yapsam bu beni urpertirdi.Onun için kız kardeşin Gregor için yaptıkları,çabalaması, bakımını üstlenmesi ve daha sonra pes etmesi,yeter artık deyip ağlama krizlerine girmesi olayına yeterince haklılık payı veriyorum.