Gazap üzümleri sadece bir sefalet hikayesi değil. Kaybetmemeye direnirken içten içe dağılmanın bir hikayesi. Her şeyini yitirmiş bir ailenin,birbirlerini yitirmeden hayatta kalma mücadelesi...
En çok anne karakteri dokundu bana. Her şey çözülürken ailesini; kimi zaman sessiz bir kararlılıkla kimi zaman sesini yükselterek bir arada tutmaya çalışması,tüm olumsuzluklara rağmen aileye umut aşılaması içimi hem buruk hem de sıcak bir hisle doldurdu. Annenin bu sağlam duruşu, gücün bazen bağırmakta değil,sabırla ayakta kalmakta olduğunu öğretti.
Kitaptaki bir diğer ana kahraman Tom'un zaman içerisinde yaşadıklarıyla geçirdiği değişim,farkındalığının yükselmesi ve ailesi için önemli fedakarlıklar yapabilecek olgunluğa erişmesi diğer bir etkileyici kısım da burası.
Kitap bittiğinde elimde sadece bir roman değil,içimden dışarı akan göz yaşları kaldı. Çünkü o yoksulluğun ve tutunma çabasının bir yerinden ben de geçtim. Ve belki de bu yüzden bu kadar derinden hissettim.
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.