“ Bütün mutlu aileler birbirine benzer , her mutsuz ailenin mutsuzluğu kendine göredir . “ cümlesiyle pek çok kez karşıma çıkan, şiddetle tavsiye edilen , edebiyatın başyapıtlarından birini , Anna Karenina serüvenini sonunda okuma fırsatı buldum . Aslında çoğumuz başlamadan önce biliyorduk kitabın sonunu . Ama yine de bir yanılmak şaşırmak istedik.
Uzun bir yolculuk gibiydi benim için . Anna ‘yla birlikte her duyguyu her anı yaşadım . Tabi diğer karakterlerde çok güçlüydü. Stefan’ ın gamsızlığı güldürdü , Aleksey ‘in umursamaz tavırları sinirlerimi altüst etti . Özellikle Levin kitabın en güçlü karakterlerinden biri olarak görülse de iç dünyamda hep çatışma yaşadım onunla .Yine de baştan sona büyük bir keyifle okudum uzun zamandır bu kadar heyecanla okuduğum bir eser olmamıştı.
Kitabın konusu aşk gibi görünse de asıl tema sadece o değildi . Her karakter ayrı bir konu , ayrı bir iz bırakıyor. Tek bir konuya odaklanmıyorsunuz . Asıl ana karakterler Anna ve Vronskiy . Tutkulu bir aşkla başladı her şey . Anna aşkı için bütün hayatını göze aldı . Yürekliliğine hayran kaldım diyebilirim. Beklediğini bulamasa da yaşadı , tattı her duyguyu . O hasta olup yataklara düştüğünde , o ağlarken acı çekerken onunla ağladım . Tren garına giderken onun öleceğini bilerek yine de ölmesin şaşırtsın istedim .Aslında o ,tren raylarından önce ölmüştü . Alekseyin ilgisizliği , Vronskiye olan aşkı , toplumun soğuk bakışları , dışlamaları ,kalbindeki yaşadığı onca acıydı onu öldüren . Aşk zaten bir yere tutunamazsan ya acı çektirir ya da öldürürdü insanı . Anna öldüğünde elim kolum boş kalmış gibi hissettim sanki kitap orada bitebilirdi . Devamını çokta istekli okuduğumu söyleyemem . Yine de her detayıyla , her karakteriyle mükemmel ve etkileyiciydi .
·
119 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.