Gülcan Kurtul’la ilk kez Benden Geriye Kalanlar kitabıyla tanışmıştım ve o kitabı gerçekten çok sevmiştim.
Yine kalbimin bir yerinden tuttu, bıraktı. Babama Mektup daha derin, daha sessiz, ama bir o kadar da güçlü bir kitap.
Baba-kız arasındaki o söylenemeyen cümleleri, içe atılan duyguları, “keşke”leri öyle sade bir dille anlatmış ki… okurken hem kendi babanı hem de kendini buluyorsun satır aralarında.
Yazarın dili sanki bir dostuna yazılmış bir mektup gibi; süssüz, içten ve samimi.
Bazı kitaplar ağlatmıyor ama bir şeyleri içinden çekip alıyor ya, işte öyle bir etki bırakıyor.
Babasına söyleyemedikleri olan herkese dokunacak bir hikâye.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.