Cemil Meriç, “Bu Ülke”yi okura değil, bu toprağın hafızasına yazmış. Bir ülkenin coğrafyasından değil; zihninden, yaralarından, körlüğünden bahsediyor. Bizim görmediğimiz aynayı, bizim sakladığımız yarayı yüzümüze vuruyor.
Sayfalar ilerledikçe susuyorsun; çünkü Meriç konuşmuyor, hesap soruyor.
Doğu’ya bigâne, Batı’ya mahcup; kendi kültürüne yabancı bir aydın tipinin fotoğrafını çekiyor. Net, acı, yakıcı.
Cümleleri kitap değil zihinsel tekme.
Ağır, rafine, keskin.
Bazen yoruyor, bazen tokatlıyor; ama uyandırmadan bırakmıyor.
Bu toprak üzerinde yaşayanlara yazılmış bir hatırlatma metni gibi: “Düşün! Başkasının aklıyla değil. Kendi aklınla.”
Bu eser, sadece kültür tarihini değil, bizim unutkanlığımızı da anlatıyor. Meriç’in satırlarında insanın kendine yabancılaşması, toplumun aydına küskünlüğü, aydının kendi halkına kibri var.
Kitabı kapadığında fark ediyorsun: Burada mesele ülke değil; bizim hâlimiz.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.