Ali Şeriati'nin "Dua"sı: Rahatsız Edici Bir Uyanış Mı, Yoksa Sessiz Bir Devrim Mi?Ali Şeriati, 20. yüzyılın en ateşli İslam düşünürlerinden biri; İranlı bir sosyolog, devrimci ve entelektüel olarak, geleneksel dinî metinleri modern zulümlere karşı bir silah haline getirmiş bir figür. 1977'de gizemli bir ölümle aramızdan ayrılan Şeriati, "Dua" (orijinal Farsça'dan çevrilmiş, Türkçe baskıları Fecr ve Birleşik Yayıncılık gibi yayınevlerinden) adlı eserinde, dua kavramını sıradan bir ritüelden çıkarıp, bireysel ruhun ve toplumsal vicdanın kurtuluş reçetesi olarak yeniden yorumluyor. Yaklaşık 170-200 sayfalık bu ince kitap, Şeriati'nin konferans notları, çevirileri ve kişisel yansımalarından derlenmiş; Alexis Carrel'in ünlü "Dua" kitabından esinlenerek, Batı'nın manevi çölleşmesini İslamî bir mercekle eleştiriyor. 1970'lerin İran'ında Şah rejimine karşı yükselen sesin bir yankısı gibi, bu eser bugün de kapitalizmin ruhsuzluğuna karşı bir manifesto: Dua, pasif bir yakarış değil, isyanın ve sorumluluğun ilk adımı. Şeriati, Furkan Suresi'nin "Duanız olmasa Rabbimin katında ne ehemmiyetiniz var?" ayetiyle okuyucuyu sarsıyor – çünkü dua etmeyen bir toplum, zaten yok olmuş demektir.
Kitabın Yapısı ve İçeriği: Katmanlı Bir Ruh Yolculuğu
Şeriati, "Dua"yı lineer bir anlatıdan ziyade, mozaikvari bir derleme olarak kurgulamış; bu da onu klasik dua kitaplarından (örneğin geleneksel sahabe duaları derlemelerinden) ayırıyor. Kitap, Peygamber'in Taif dönüşündeki o ikonik dua ("İlahi, kuvvetimin zaafa uğradığını, çaremizin daraldığını...") gibi örneklerle hemen kalbe dokunuyor.
Dört ana bölüm etrafında dönüyor:
Giriş ve Birinci Bölüm: Duanın Kökeni ve Pratiği:
Alexis Carrel'in duasından bir önsözle başlıyor – Nobel ödüllü bu Fransız bilim insanı, Batı'nın akılcı zaferinin ardındaki
·
167 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.