Absürt, sürükleyici, düşündürücü.
Sonu tahmin edilmeyecek şekilde. Absürt olduğunu bilseniz bile böyle bir son düşünemiyorsunuz. "Bir adam yaratmak" metaforu çok etkiledi beni. Necip Fazıl’da yaratma Allah'a yaklaşma arzusuydu; Uslu’da yaratma Tanrı’dan kopuşun, ruhsuz bilimselliğin, “hilkat garibesi”ne dönüşmenin kendisi oluyor. Ve karakterin neticede çaresiz yakarışları.. Gerçekten etkileyiciydi. Serdar UsluHilkat Garibeleri