Kısa ama etkili bir kitap. Öykü, aniden gelen bir hastalığın bir insanı ağır ağır yok edişi ve ölmekte olanın kendisini, hayatını, yaşamı ve ölümü her anlamda sorgulamasını işlerken, son sayfasına kadar insanda hüzünlü hisler, buruk tatlar bırakıyor.
Ivan Ilyiç ölüme her gün bir adım daha yaklaştıkça kendisi ve yaşamı hakkında vardığı tespitler o kadar genel ve içe dokunur ki, birçoğumuz bu şekilde hisseder, bu şekilde düşünür diye düşünüyor insan.
“ Çocukluğundan uzaklaşıp bugüne yaklaştıkça, sevinçleri daha değersiz, daha kuşkulu bir hal alıyordu” cümlesi, beni en çok etkileyen cümlesinden biri oldu kitabın. Gerçekten de çocukluğumuzun sevinçleri, anıları belki de yetişkinlikte çok daha farklı ve mutlu anılarımız olsa da, çok daha etkiliyor insanı ve geriye dönüp bakınca olumsuz düşüncelere yer bırakmayacak saflıkta hatırlanıyor.
Doktor, ailesine hastanın maddi acılarının çok olduğunu anlatırken Ivan Ilyiç’in o anda manevi acılarının çok daha fazla olduğünü düşünmesi; sürdürdüğü hayatın sürdürmesi gereken hayat olup olmadığını sorgulaması, ölüm döşeğinde hissettiği her şeyin çok gerçekçi anlatılması okuyucuya kendi mutlak sonunu hatırlatıyor.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.