İnsan bazen bir cümlenin kanadında kendi gücünü hatırlar.
Mavi Tüy bana o hatırlayışı anımsattı;
hayal ettiklerimizin, inandıklarımızın ve seçtiklerimizin hayatı nasıl sessizce biçimlendirdiğini.
Ama bir yanım hep başka bir pencere aradı…
Çünkü yalnızca “inan” demek yetmez bana.
Ben önce görmeyi, anlamayı, sonra inanmaya karar vermeyi seçerim.
Belki de bu yüzden kitap bana uçmayı anlattı,ama rüzgarı nereden hissedeceğimi söylemedi.
Benim için inanç, düşüncenin olgun halidir; akış ise farkındalığın zarif bir yön buluşudur.
İnsanın kendi içindeki ışığı fark etmesi kadar, başkalarının ışığını görebilmesi de özgürlüğün bir parçasıdır.
Mavi Tüy, bana göre, teslimiyetten çok bir keşfin hikayesi…
Ve belki de asıl mavi tüy,
insanın kendi iç sesini duymaya başladığı o anda gizlidir.
Kitap bana göre bazı noktalarda eksik kalsa da genele baktığımızda okumaya değer...
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.