Yıkıma Giden Adam
Yıkıma Giden Adam, Hugo Ödülü kazanan ilk romandır (1953). Alfred Bester’in Yıkıma Giden Adamı, bilimkurgunun yalnızca uzay ve teknolojiyle değil, insan zihniyle de uğraşabileceğini kanıtlayan ilk romanlardan biri.
Romanın geçtiği gelecek dünyasında, telepatlar (ya da Esperler) toplumun temel taşlarından biri hâline gelmiştir. İnsanların zihinleri artık tamamen gizli değildir, bu yüzden cinayet işlemek neredeyse imkânsızdır.
Ama romanın kahramanı değil, katili merkezde: Ben Reich, dev bir iş imparatorluğunun başındaki hırslı, zeki ama ruhen çürümüş bir adam.
Onu yönlendiren şey nefret, korku ve yıkıcı bir rekabet duygusu.
En büyük düşmanı olan rakibini öldürmeye karar verir ama telepatlarla dolu bir dünyada bu plan, hem ustaca bir zeka oyunu hem de intihar gibi bir eylemdir.
Romanın ilk yarısı nefes kesen bir katil vs dedektif hikayesidir. Telepat dedektif Lincoln Powell, Reich’ın suçunu hissetmekte ama kanıtlayamamaktadır.
Reich’in cinayeti planladığı kısımlar özellikle benim en çok ilgimi çeken kısımdı. Cinayeti işleyeceği gün oynanacak oyundan, diğer esperler kafasından geçeni okumasın diye söylediği şarkılar en kıdemli esperlerden biri olan Tate ile yaptığı anlaşma ile cinayet sırasında ve sonrasında Powell’dan kaçma girişimlerini hep tenis izler gibi izleyip çok keyif aldım.
Bu durum, klasik bir polisiye gerilimi andırır ama her sayfada Bester’in zihinsel dünyası büyür: telepatik diyaloglar, bilinç akışı, semboller ve Reich’ın zihninde yankılanan bir kâbus “yüzü olmayan adam”
kitabın kalbine kazınır.
İkinci yarı, suçtan çok ruh çözümlemesi hâline gelir.
Bester’in “Yıkım (Demolition)” kavramı, ceza değil yeniden doğuştur. Suçlular yok edilmez, yeniden inşa edilir.
Romanın sonunda Reich, zihninin karanlık labirentlerinde kendi geçmişiyle, babasının ölümüyle ve bastırdığı travmalarla yüzleşir.
Bester burada bize şunu söyler gibi:
“Gerçek yıkım, suç değil; insanın kendi içindeki karanlığı görememesidir.”
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.