Monte Cristo Kontu-Benim Gözümden1000Kitap
Monte Cristo Kontu – Benim Gözümden
Bu kitabı okurken, satır aralarında sadece Edmond Dantès’in değil, sanki kendi ruhumun yankılarını duydum.
İlk sayfalarda masum, saf bir adam vardı.
Hayatın adaletsizliğiyle tanışmamış, insanlara iyi niyetle yaklaşan bir denizci.
Ama bir ihanetle her şey değişti.
Ve o an anladım ki insanı olgunlaştıran şey, yaşadığı acılar değil, o acıların içinde ayakta kalmayı öğrenmesidir.
Bir yerinde şöyle diyordu:
“İnsan bazen Tanrı’nın yerine kendini koyar ve adaleti kendi elleriyle getirmek ister.”
İşte Dantès de bunu yaptı.
Yıllarca zindanda bekledi, sabırla plan kurdu, her şeyi kaybettikten sonra bile inancını kaybetmedi.
Bir insanın hem ölmeden ölebileceğini, hem de küllerinden yeniden doğabileceğini gösterdi bana.
Monte Cristo Kontu’nu okurken, içimdeki adalet duygusu, öfke ve merhamet birbirine karıştı.
Bir yanım “intikam al haklısın” diyordu, diğer yanım “bırak, Tanrı’nın terazisi şaşmaz” diyordu.
Ama sonra fark ettim: insanın içinde iki Monte Cristo var.
Biri karanlık, biri aydınlık.
Ve asıl savaş dışarıda değil, bu iki tarafın arasında yaşanıyor.
“Tanrı sabrın sonunu mutlaka getirir.”
Bu cümle kitapta sadece bir satır değil, hayatın özü gibi.
Çünkü sabır, sessizliğin içindeki çığlıktır.
Dantès o sabrı taş gibi taşıdı içinde ve o taş, bir gün adalete dönüştü.
Ama sonunda şunu da anladı:
Gerçek huzur, intikamın değil, affetmenin sessizliğinde saklı.
Bence bu kitap, insana “kimsin?” sorusunu sorduruyor.
Kırıldığında kim oluyorsun?
İhanet gördüğünde neye dönüşüyorsun?
Ve en önemlisi, gücü eline aldığında hâlâ iyi kalabiliyor musun?
Monte Cristo’nun gücü sadece zekâsında değil, kalbini kontrol edebilmesindeydi.
Çünkü insanın asıl gücü, öfkesine hükmedebilmesidir.
Bir noktada şöyle diyordu:
“Mutluluk, yalnızca kalbinde Tanrı’nın sesini duyanlar içindir.”
O an anladım ki bütün yolculuk, Tanrı’ya küsmüş bir adamın, yeniden O’nu bulma yolculuğuydu aslında.
İntikamla başlayıp teslimiyetle biten bir dönüşüm.
Ve belki de bu yüzden bu kitap bir klasik: çünkü hepimiz bir şekilde Monte Cristo’yuz.
Bir yanımız hâlâ o zindanda, bir yanımız o adanın sessizliğinde huzur arıyor.
Kitabı kapattığımda içimde garip bir sessizlik kaldı.
Ne tam mutluluktu, ne de üzüntü.
Sadece bir farkındalık:
İnsan bazen kaybettiklerinde bulur kendini.
Ve bazen en büyük intikam, artık savaşmaya gerek duymamaktır.
Sonunda Dantès’in söylediği o son söz, benim için kitabın kalbidir:
“Bekle ve ümit et.”
Çünkü gerçekten de bazen hayat sadece bundan ibarettir —
Beklemek…
Ve hâlâ, her şeye rağmen ümit etmek.
— Mehmet Talha Akagündüz
·
181 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.