Ayrılırken, uykumun
her kapısını açık bıraktın.
Güle bülbülken lâl kaldım,
hayaline sarılsam da
aşk yetim kaldı...
Gözlerimin feriyle
varlığına şükrederken,
bu aşkın tek müdahili
sadece akan gözyaşları değildi —
münferit bir ayrılığın bedeliydi.
Aşk terazisi şaşmadı,
ödetti dünle yarını bana.
Geride, yetim bir aşkın
en acı yası kaldı...
Oysa, tek bir “hoşça kal” demek bile
dört kitap çarpsın ki bize haramdı.
Aşk terazisi şaşmadı,
ödetti dünle yarını bana.
Geride yetim bir aşkın
en acı yası kaldı...
Gözlerinle konuşurken,
yüreğime çizdiğin her resimle,
ecel karşıma çıka gelmeden yetişir misin?
Sen, hayatımın anlamı —
aldığım son nefesim...
Aşk terazisi hiç şaşmadı,
ödetti dünle yarını bana,
geride yetim bir aşkın
yası kaldı...
Aşk terazisi hiç şaşmadı,
ödetti dünle yarını bana,
geride yetim bir aşkın
yası kaldı...