RuNyx ile ilgili en sevdiğim şeylerden biri, kitaplarını okurken ne bekleyeceğinizi hep bilmeniz. Belli bir kalitenin altına asla düşmez; ne aşırı şaşırtır ne de büyük hayal kırıklıkları yaşatır. Bana göre Enigma, yazarın Türkiye’de çevrilmiş tüm kitaplarını okumuş biri olarak söyleyebilirim ki, aralarındaki sonu en yavan kalan kitap oldu.
Vermeye çalıştığı gizem, maalesef kitabın ilk 100–200 sayfasında okuyucu tarafından rahatlıkla çözülebilecek kadar basit. Kitap boyunca bir boyun dövmesinden bahsediliyor ama bu detay hiçbir zaman somut bir sonuca bağlanmıyor; ne olduğunu bile tam olarak öğrenemiyoruz.
Salem’in sürekli “sevgi görmemiş, dışlanmış, anlaşılmamış, kabul edilmemiş” biri olduğunu söylemesi var ama bunun altını dolduracak güçlü argümanlar sunulmuyor. Yani bu duyguları gerçekten yaşamıyoruz, sadece laf olarak okuyoruz. Aslında anlatılmak istenen hüzün ve anlam güzel; fakat yazar bunu kelimeleriyle okura geçirmekte maalesef yetersiz kalmış. Bir noktadan sonra metin kısır döngüye giriyor ve aynı şeyler tekrar tekrar yazılıyor.
Cazimir’in sürekli “sen benimsin, bana aitsin ve bunu herkes bilmeli” tavırları da bana artık fazlasıyla basit ve yavan geldi. Yanlış anlaşılmasın, bu tarz kitapları seviyorum; ama burada bu cümleler sanki yazılmak için yazılmış, biraz da zoraki duruyor. Aralarındaki kimya bana hiç geçmedi. Zaten ilişkilerinin gelişimi de oldukça kopuk: bir kez karşılaşıyorlar, sonra 20–30 sayfa boyunca birbirlerinden hiç söz edilmiyor; sanki hiç tanışmamış, hiçbir şey yaşamamışlar gibi hikâye devam ediyor. Bu da aralarındaki çekimi benim için daha da soğuttu.
Orijinal baskıda var mı bilmiyorum ama kitapta bölüm sonlarına başka kitaplardan alıntılar ve gotik çizimler eklenmiş. Çizimler, kitabın gotik atmosferini desteklediği için hoşuma gitti; fakat bazıları o kadar alakasızdı ki anlam veremedim. Bir de neden başka kitaplardan alıntılar okumak zorundayız? Eğer Enigma’ya özel paylaşamayacaksak… Yine de kitabın atmosferine karakter kattığını söylemeliyim; ama bu katkı maalesef yazara ait sözlerden gelmiyor.
Ve gelelim en büyük hayal kırıklığına: 500 sayfalık bir kitap bu son için yazılmış olamaz, değil mi? Olayların çözüme bağlandığı bölüm sadece 3 sayfa. Hiçbir şey tam anlamıyla açıklanmıyor, çarpıcılık sıfır. Kötü demek bile zor; çünkü ortada gerçekten bir şey yok. Üç sayfada her şey olup bitiyor ve üstelik bunlar zaten kitabın ilk 200 sayfasında tahmin ettiğimiz kişiler ve olaylar. Açıkçası nutkum tutuldu.
Finalde ise artık klasikleşmiş bir zaman atlaması ve mutlu son var. RuNyx’in çıkacak kitaplarını kesinlikle okumaya devam ederim; ancak benim için bir kitabın favori olabilmesi, onu tekrar tekrar okuma isteği uyandırmasıyla mümkün. Enigma maalesef bende bu duyguyu yaratmadı.
Az beklentiyle girerseniz, gotik tarzı sevdiğiniz için ya da piyasada bu tarz çok kitap olmadığı için çerezlik olarak bir şans verebilirsiniz.
Benim için 5 puanı alır.
·
287 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.