Aslında kitap bittikten sonra inceleme paylaşmayı düşünüyordum fakat kitabın son sayfalarına yaklaşmışken kafama takılan bir noktayı unutmamak için ve sonradan hatırlamak isteyeceğim bir alıntıyı paylaşmak için şimdi paylaşmaya karar verdim. Aslında anlatıcımız bir tanrının varlığını reddeder ta ki bazı şeylere tahammülü bitene ve olanları kabullenememe ânına kadar. Belki de -hatta muhtemelen- hâlâ inanmıyor fakat durum şu ki, bu kişi açlıktan artık yiyecek bir şey bulsa bile midesi bu yiyeceği almaz ve yediği her lokmada istifra eder. Tekrar dener yemeyi; tekrar, tekrar, tekrar... Hiçbir fayda yok. İçinde bulunduğu durum dayanılmaz bir hâl almıştır artık. Oldukça öfkelenir içinde bulunduğu sefilliğe. Şimdiye kadar hep kabullenmiştir ama artık bunu yapamaz. Suçlayacak birilerini arar, kimseyi bulamaz - Tanrı dışında. Bu insanın verdiği oldukça gerçek bir tepkidir ki her insan bunu yaşamıştır. Artık öyle bir noktaya gelir ki insan, öyle şeyler gelir ki başında kendinde suçlayacak hiçbir şey bulamaz ve Tanrı'ya isyan eder, belki de varlığına hiç inanmadığı o Tanrı'ya. Çünkü inanmasa bile içten içte bir ihtiyaçtır bu, tam o anda gelen bir ihtiyaç. Bu isyanı ise o anki sefil durumuna rağmen şu şekilde dile getirir : "Sana söylüyorum göklerin kutsal Baal'i, sen yoksun ama olsan sana öyle bir lanet okurdum ki göklerinde cehennem ateşleri tutuşurdu. Sana söylüyorum, hizmet etmeyi teklif ettim, sen bunu reddettin, beni itip uzaklaştırdığın ve beklediğim zaman gelmediğin için sonsuza dek sana sırtımı dönüyorum. Sana söylüyorum, öleceğimi biliyorum ve bu yüzden sana dikleniyorum, dişlerimde ölümle sana dikleniyorum göklerin Apis'i. Bana karşı güç kullandın ve benim zorbalık karşısında asla eğilmediğimi bilmiyorsun. Bunu bilmen gerekmez miydi ? Yüreğimi uykuda mı yarattın yoksa ? Sana söylüyorum, tüm yaşamım ve her damla kanımla sana dikleneceğim, bağışlamanı umursamayacağım bile. Bu andan sonra tüm yaptıklarını, tüm varlığını reddedeceğim, düşüncelerim yeniden sana yönelirse onları lanetleyeceğim, senin adını söylerlerse dudaklarını koparacağım. Yaşam ve ölümde son söz sensen sana söylüyorum bunu, sana elveda diyorum. Ve şimdi susuyorum, sırtımı dönüp yoluma gidiyorum..."
·
366 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İnsan bu vahşet dolu dünyanın bir sorumlusunu arıyor bazen. İlk tanrı kültleri de belki bu şekilde ortaya çıktı. Mitolojide sinirli ve cezalandırıcı tanrılara geçiş bu sebepten olabilir.