aradan koca 6 yıl geçtikten sonra tekrar okuduğum rebecca solnit’in bana bilgiçlik taslayan adamlar’ından bahsetmek istiyorum biraz. 2019 da okuduğum zamanı hatırlıyorum da o kadar hoşuma gitmişti ki özellikle ilk denemeyi hemen iki adama anlatmıştım. anlattığımı tabiiki anlamışlardı ama toplumsal cinsiyet derdi kısmını hissedebildiklerinden emin değilim. bizzat içinde yaşayanlar olarak bu kadınların meselesiydi zaten onlar da asla o adamlardan değillerdi.
bana bilgiçlik taslayan adamlar meselesi; bu adamlara berlin’den tutun da rocky dağları’na kadar her yerde rastlayabiliriz. hatta çoğu iyi bildiğin meseleye dair konuşmaya çalıştığımı zaman bile dibimizde biter ve bla bla bla.
rebecca solnit bunu şöyle anlatıyor:“neden bahsettiğimi bütün kadınlar bilir. hangi alanda oursa olsun her kadının ağzını açmasını zorlaştıran, konuşmaya cesaret etse bile sesini duyurabilmekten alıkoyan bir küstahlıktır insanın zoruna giden; sokaktaki taciz gibi bu da dünyanın kadınların dünyası olmadığını işaret ederek genç kadınları sessizliğe mahkum eder. bu bize kendimizden şüphe duymayı ve kendimizi kısıtlamayı öğretirken erkeğin dayanaksız aşırı özgüvenini pekiştirir.”
solnit’in başına gelen ve ilk denemede bahsettiği ise kendi yazdığı kitaba dair bile kuşku duymasına ve konuşamaz hale gelmesine sebep olan adamın birinin kibirli bilgiçlik taslama hali. arkadaşıyla gittiği bir toplantıda “otorite” olduğundan çok emin bir adam yeni çıkmış bir kitaptan bahsediyor, rebecca bahsi geçen kitabın kendi kitabı olduğunu farkediyor “sanırım o benim kitabım diyor ve fakat asla ciddiye alınmıyor. tekrar tekrar söyleyip, nihayet adam durumu farkettiğinde en küçük bir utanma duygusu bile yaşamıyor.
solnit’in dediği gibi bilgiçlik taslayan adamlarla mücadele zamanında pek çok kadını ezdi geçti. hem konuşulmakta olan konu hem de basitçe konuşma hakkı için hala mücadele ediyoruz, vazgeçmiş değiliz.
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.