Unutmanın En Ağır Hali
Hayatımda okuduğum en sarsıcı kitaplardan biriydi. Her bir satırını iliklerime kadar hissettim; gözyaşlarım sayfaların üzerine düştü, harfler bulanıklaştı ama hissettiklerim hiç silinmedi. Bosna’da yaşanan o acıların, o insanlık dışı zulmün kelimelere sığmadığını bir kez daha anladım. Özellikle Sırp askerlerinin Bosna halkına, özellikle kadınlara yaptıkları… anlatmaya ne dil yeter ne kalem.
Bu kitap sadece bir roman değil, bir vicdan çağrısı. Unutulan bir halkın, susturulan kadınların sesi gibi. Okurken öfkelendim, utandım, ağladım. Ama en çok da bir daha böyle bir vahşetin yaşanmaması için insanlığın unutmaması gerektiğini düşündüm.
Belki de İncir Kuşları bize şunu hatırlatıyor: bazen bir kitap, tarihin susturduğu çığlıkları yeniden duyurur. Ve biz okurken ağlarken bile, o insanların yaşadıklarını tam olarak anlayamayız ama en azından unutmamayı seçebiliriz.
·
166 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İtfaiyenin kütüphanesinde okuduğum bir kitaptı okudukca kan beynime sıçradı deliyedöndüm kanımdondu; orda savaş değil tarihin kabul etmeyeceği bir vahşet yaşanmış
