Nermin Yıldırım’dan okuduğum dördüncü kitaptı ve şimdiye kadar okuduklarım arasında en üzücü ve en beklenmedik sona sahip olanıydı. Yazarın her kitabında hissettiğim o derin iç yolculuk burada çok daha sarsıcı bir hâl almıştı. Son sayfaya geldiğimde kelimenin tam anlamıyla içim burkuldu, uzun süre o duygudan çıkamadım.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, herkesin kendi sesiyle konuşması oldu. Her karakterin bir bakış açısı, bir susuşu, bir anlatma biçimi vardı. Nermin Yıldırım’ın kaleminde bu farklı seslerin bir araya gelişi, insanın hem kendisiyle hem de başkalarıyla olan bağını sorgulatıyor. Kitabı karakterler üzerinden değil de, onların bakış açıları üzerinden okumak beni derinden etkiledi. Çünkü herkesin haklı, herkesin kırık bir tarafı vardı.
Yazarın dili yine büyüleyiciydi: sade ama dokunaklı, sakin ama içten içe yankılanan bir hüzünle dolu. Sayfalar ilerledikçe yalnızca bir hikâye değil, bir iç hesaplaşma da okudum sanki
·
90 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.