Dikkat spoiler içerir!
Kitabın ismi “Dokunmadan” ama o kadar çok dokundu ki.. ilk elli sayfasını sıkılarak okusam bile bu kitabı bırakmadığım için memnunum. Burda kitap grubuma bir teşekkür borçluyum.
Kitabımıza dönecek olursak eğer;
“Öleceğimi öğrenince çok şaşırdım. Azrail’i atlatmayı umduğumdan değil, bir gün herkes gibi ruhumu yetkili makamlara teslim edeceğimi elbet biliyordum. Ama o gün öyle uzak ve muğlaktı ki, galiba ölümümü görmeye ömrüm vefa etmez sanıyordum. Bilmek farkında olmama yetmiyordu.” Şeklinde çarpıcı bir girişle başlıyor kitabımız, 29 yaşındaki Adalet (kötü haber koleksiyoncusu) öleceğini düşündüğü bir hastane odasında başlıyor hayatı sorgulamaya. Bu sorgulama onu ilk günahına götürüyor kendisinin bile unuttuğu o ilk günah.. kendimizi sorgulamamız için illa ölüm ile burun buruna mı gelmek gerekiyor ? Bilemiyorum ama Adalet ölmeyi beklemiş hatırlamak için.. Çıktığı yolculukta yol arkadaşı Hülya! Birbirine tamamen zıt iki karakter Hülya ve Adalet. Hülya gamsız, lafını esirgemeyen, umursamaz.. Adalet ise karamsar, sorumluluk duygusu altında ezilen biri. Bu da yer yer çatışmalarına neden oluyor. Adalet yolculuğu sırasında, yaptıklarından çok yapmadıkları üzerinde duruyor. Hayata ne kadar dokunduğu üzerine bir düşün seli var. Sahi biz ne kadar dokunuyoruz hayata?
Yer yer kendimi sorguladığım yer yer üzüldüğüm ama beğenerek okuduğum acımadan tüm kitabın (neredeyse)altını çizdiğim bir okuma oldu. Sonunu bu şekilde beklemesem bile yine de beni tatmin etti. Ee ne derler bilirsiniz “ölüm baki!”
En sevdiğim alıntılarla bitirmek istiyorum.
“Yanlış geldik diye dünya ya küsülmez.”
“Anlatmaya en az yarayanın kelimeler olduğunu anladığından beri daha az konuşuyor.”
·
96 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.