Doğanın değil; müfredatın meyvesi insana;
İnsan Bahçesi: İnsan Türünün Tasarımı Üzerine Bir Provokasyon
Sloterdijk, insanı romantik bir varlık olarak değil; kültürel bir üretim hattının çıktısı olarak okuyor. Eğitim, ahlak, toplumsal referanslar… Tüm bunları “insanlaştırma” değil; bir tür ehlileştirme süreci olarak çerçeveliyor. Kitap, insan yetiştirmenin şiirsel değil; operasyonel bir müdahale olduğunu yüzümüze vuruyor.
İnsanın özgün ve kendinden menkul bir öz taşıdığı miti, burada doğrudan bypass ediliyor. Sloterdijk’in altını çizdiği şey şu: birey dediğimiz şey; bağlamsal bir mühendisliğin, kültürel formülasyonların, kolektif yönlendirmelerin ürünüdür. Özgürlük, çoğu zaman sadece bir anlatı yönetimidir.
Bu metnin esas değeri: insan yetiştirmeyi “felsefi bir tema” olmaktan çıkarıp; disipliner bir tasarım prensibi olarak ele almasıdır. Okuru tatlı bir huzursuzluğun içine iter; çünkü insanın “doğal” değil, “üretilmiş” bir varlık olma ihtimali, rahatsız edici ölçüde gerçektir.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.