Ben yazarı zaten çok seviyorum. Tüm kitaplarını okudum. Ama Mahi serisinin yeri bende ayrı. Çok seviyorum. Mahiyi okurken kitap beni duygudan duyguya sürükledi yine. Tüm duyguları aynı anda yaşadım yine. Mutluluk, üzüntü, aşk, dram ve acı kitapta her şeyi hissettim. Kitabımız geçmişten devam ediyor. Birinci kitabın bittiği yerden devam ediyor. Kitabın 190’uncu sayfasına kadar mutluydum. Ama ondan sonra Mahiyle üzüldüm. ( Ben Ali Asafa üzülüyorum çünkü ikisi de çok acı çektiler. Çok yarım kaldılar.) ve kitabımız 240 sayfasından sonra kitabımız artık günümüze geçiyor. Kitabın yarısından sonra acı dram her şeyi okuduk. Gözlerimin dolduğu birçok sahne oldu. Onlarla birlikte üzüldüm. Linanın her Mahicik dediğinde içimden bir şeyler aktı gitti. Linayı çok sevdim. Çok minnoş tatlış bir çocuktu… Ali Asaf bazı şeylere mecbur kaldığı biliyordum, hiçbir zaman ona kızamadım. Çünkü Ali Asafın Mahinevi o kadar çok severken yapabileceğine inanamazdım. Ali Asafın kıskançlıkları…. Kitapta ki sırlarımızı okuduk ve öğrendik . Ali Asaf demek istiyorum sadece gerçekten sen çok iyi bir adamsın. Ama kitabın sonu o sonu ben üçüncü kitabı deli dehşetli bekliyorum. Umarım bir an önce gelir. Yine çok akıcıydı. Aktı gitti. Çok sevdim…. Kitabımız yetişkin okurlar için uydundur. Bence bu seriye bir şans verin. Çok seveceksiniz.
·
136 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.