Çok güzel bir kitaptı, bitirmek dahi istemedim. Diyordu ki Fournier, "Kitap kısa olacak, öyle olmasını umduğum yalnızlığım gibi..." Bu sözünden dolayı ‘keşke biraz daha yazsaydı, biraz daha anlatsaydı’ diyemiyorum bile.
Kitabı okurken sanki biri benimle empati kurdu, benim yerime konuştu. Kendi hislerimi, düşüncelerimi dile getiren birini okudum adeta. Bu yüzden kitabı bitirmek istemedim; çünkü her sayfasında gerçekten yalnız olmadığımı hissettim. Bu, çok güzel bir histi.
Okudukça her duygum sanki normalleşti; her hâlimin de normal olduğunu hissettim. Tüm kitap boyunca biriyle karşılıklı oturmuş, sadece onu dinlemiş gibiydim. ‘Evet, evet, aynen ben!’ tepkileriyle, her cümlenin altına içten bir onay koyarak, altını çizerek okudum. Anlaşıldığımı hissederek ve bu hissi iliklerime kadar duyarak bitirdim.
Ve üzgünüm… Sadece keşke biraz daha uzun olsaydı, keşke hiç bitmeseydi diyemeyeceğim için. 
Tek Yalnız Ben Değilim
Tek Yalnız Ben Değilim
·
42 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.