Size bugün yaşı olmayan bir kitapla geldim. Aslı Eti’nin “Kâğıt Bebek” isimli kitabını okurken kalbimin en derin yerlerinde bir şeylerin yavaşça yerine oturduğunu hissettim. O kadar naif, o kadar içten bir hikâye ki… sanki çocukluğumun tozlu raflarında unuttuğum bir parçayı buldum. Kâğıt Bebek sadece bir oyuncak değil, görülmek, sevilmek, fark edilmek isteyen her ruhun sembolü. O minik kâğıttan bebeğin hikâyesinde kendi kırılganlığımı, kendi suskun yanlarımı da buldum. Aslı Eti’nin dili yumuşacık ama etkisi güçlü; her cümlesi kalbinizin derinliklerine işliyor. Bazı kitaplar vardır, bitince kapatamazsınız… Çünkü içinizde bir şey kalır, sizi de dönüştürür.
İşte Kâğıt Bebek tam öyle bir kitap. Ne kadar kısa olursa olsun etkisi uzun, hatta kalıcı. Sayfalar arasında dolaşırken hem büyüdüm hem küçüldüm; hem ağladım hem içten içe gülümsedim. Masalsı atmosferiyle, sade ama derin anlatımıyla insana “ben de buradayım” dedirtiyor. O kâğıttan incecik bedenin altında öyle büyük bir yürek var ki… Ve o yürek insana şunu fısıldıyor: “Ne kadar kırılgan olursan ol, içindeki ışık seni ayakta tutar.”
Ben Kâğıt Bebek’i öyle çok sevdim ki… Sanırım uzun zaman boyunca kalbimin bir köşesinde yaşayacak. Her dönüp baktığımda bana iyi gelecek, sakinleştirecek, hatırlatacak bir şey var bu hikâyede. Bazen tam da böyle kitaplara ihtiyaç duyuyor insan; ne gösterişli ne karmaşık, sadece samimi.
Kâğıt Bebek benim için bir kitap değil, bir yolculuk… Ve evet, başucu kitabı olmaya çoktan aday. İyilikle ve kitapla kalın.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.