Bazı hikâyeler vardır, sessizce gelir ama okuduktan sonra hayatınızda bir yankı bırakır. Altı Harfli Bir Tatlı da tam öyle bir kitap. İlk sayfasından itibaren kalbinizin bir köşesine oturuyor, orada sessizce yerini alıyor. Şermin Yaşar, yine kelimeleriyle değil duygularıyla yazıyor sanki; çünkü bu kitapta her cümle bir hatıraya, her satır bir iç çekişe benziyor.
Kitap, bir ailenin, özellikle bir babanın ardından kalan sessizliğin hikayesi gibi başlıyor. Ama ilerledikçe o sessizlik; anılara, iç hesaplaşmalara ve affedişe dönüşüyor.
Şermin Yaşar’ın kendine has diliyle, sade ama derin cümlelerle kurduğu dünya, her bölümde biraz daha büyüyor. “Tatlı” kelimesinin bile bu kadar çok anlamı olabileceğini düşündüren bir kitap bu.
“Bazı şeyleri affetmek, unutmak değil; artık taşımamaya karar vermektir.”
“Bazı acılar zamanla değil, kabullenmeyle diner.”
Bu cümleleri okurken kendi iç sesimle yüzleştim. Çünkü kitap, yalnızca bir hikaye değil; insanın kendisiyle konuşması gibi. Her bölümde biraz burukluk, biraz umut var.
Şermin Yaşar’ın kalemi yine aynı tanıdık sıcaklıkta: gündelik hayatın sıradan detaylarından derin anlamlar çıkarıyor. Bir çay bardağının buğusunda, bir tatlının kokusunda, bir fotoğrafın köşesinde bile duygulara yer açıyor.
Altı Harfli Bir Tatlı, sadece okunacak değil; hissedilecek bir kitap. Bitirdikten sonra kapağını kapatamıyorsunuz, çünkü cümleleri hâlâ aklınızda dönüyor.
Ben çok ama çok sevdim. Şermin Yaşar yine kalbime dokundu, kelimeleriyle içimi ısıttı.
Bazı kitaplar “iyi ki okudum” dedirtir ya, işte bu tam da öyle bir kitap.
Keyifli Okumalar
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.