Kitap (detayları atlarsak), İshak ve Jülide adında iki anlaşılmayan insanın birbirini anlaması ve sonra beraber gitmeye karar vermesi ile başlıyor. Tabii bu gidiş yolculukları esnasında –duraklar değişiyor olsa da– ikisi de kendi içine dönüyor ve hem birbirlerine hem de kendilerine yaşadıkları durumları anlatıyorlar ve arka plana attıkları yaralarını gün yüzüne çıkarıyorlar fakat bu içe dönüş öyle bir dönüş ki insan da okurken kendi içine dönmeden edemiyor..
Genel olarak ilk başlarda yazarın fazla ve gereksiz betimlemelerinden dolayı pek beğenememişsem de hikayeye tam girildiği noktada bu betimlemelerin azalmasıyla (ya da benim alışmamla?) beraber kitap daha da ilgi çekici oldu. Bazı engeller girmeseydi belki elimden bırakmadan bir solukta bitirebileceğim bir kitap bile olabilirdi, çok akıcıydı çünkü ve hep sonra ne olacak diye merak ettiriyordu, en azından bana böyle hissettirdi. Bir de sonu açısından biraz daha uzun tutulup Jülide'nin resmi hakkında İshak'tan daha fazla düşünce ve duygu duysaydık etkisinden daha çok kurtulamayacağımız bir son olabilirdi bence.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.