Kristin Hannah, Fransa’nın Nazi işgali altındaki yıllarını iki kız kardeşin hikâyesiyle anlatıyor. Arka planda asıl konu işgalin bir ülkenin ruhunda açtığı yaralar ve savaşta asla konuşulmayan kadınların aldıkları roller.
#alıntı
"Hikâyeleri erkekler anlatir," diyorum. Sorusuna verilecek en doğru, en basit cevap bu. "Kadinlar hayatlarina devam eder. Bu bizim için bir gölge savaştı. Bittiginde bizim için törenler düzenlenmedi, bize madalyalar verilmedi, adimiz tarih kitaplarinda geçmedi. Savas sırasında yapmamiz gerekeni yaptik ve bittiginde parçaları bir araya getirip hayatimizi yeniden kurduk.” (s.529)
**
Savaş sadece cephede değil, sokakta, evde, komşunun sessizliğinde yaşanıyor.
Fransa o dönemde bölünmüş durumda: kuzey Alman kontrolünde, güney Vichy yönetiminde. Halkın çoğu hayatta kalmak için susmayı seçiyor. Bazılarıysa, her şeyini riske atarak direniyor. Romanın kahramanları da bu iki uç arasında: biri sessizce yaşamaya çalışıyor, diğeri korkusuzca savaşın ortasına giriyor.
Bülbül, tarih kitaplarının unuttuğu küçük ayrıntıları hatırlatıyor — bir kadının kapısını açması, bir çocuğu saklaması, bir ekmeği paylaşması gibi. Tüm bu küçük eylemler, o dönemin karanlığına karşı insan kalabilmenin yolu.
Kimi hayatta kalıyor ama hep eksik, kimi ölüyor ama onurlu. Tarih büyük isimleri yazıyor olabilir ama bu roman insan kalabilenleri anlatıyor.
·
169 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.