Gotik edebiyatın ilk örneği sayılan bu eser, hem tarihsel hem de doğaüstü öğeleri harmanlıyor. Hikâye, Otranto Prensi Manfredi’in soyunu sürdürme takıntısıyla başlıyor. Ancak şatonun duvarları içinde garip olaylar, devasa bir miğferin bir gencin üstüne düşmesiyle başlıyor. Ardından sırlar, gölgeler, yankılanan sesler ve karanlık koridorlar gizli geçitler hepsi var ama asıl korku eksik.
Yine de kitabın altındaki fikir kıymetli: Güç hırsı, kader ve insanların kendi elleriyle yazdığı yıkımlar.
Manfredi karakteri bunun tam örneği. Gücü elinde tutmak isterken her şeyi kaybediyor.
Fakat beklediğim o gotik tedirginlik zaman zaman yerini dramatik sahnelere bırakıyor. Yine de o dönemin korku anlayışını anlamak açısından oldukça ilginç bir deneyim.
Karakterler arasında Manfred’in hırsı, Matilda’nın saf duyguları ve Theodore’un ortaya çıkışı kitabın merkezinde duruyor. Her biri, kaderin ağıyla birbirine bağlanmış gibi okudukça daha da karmaşıklaşıyor.Hiç beklemediğim anda olaylar bir anda değişiyor.
Tema olarak güç, kader ve vicdanın sınırlarını sorguluyor.
Horace Walpole ise 18. yüzyılda yaşamış, İngiliz edebiyatına “gotik roman” kavramını kazandırmış bir isim. Otranto Şatosu’nu, hem aristokrasiyi hem de insanın kendi karanlığını hicvederek kaleme almış.
Kısacası, hikâye kadar yazarın denemesi de dikkat çekici. Eksikleri olsa da, türünün ilk örneği olarak hakkını veriyor.
·
378 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.