Herkese merhabalar
Son zamanlarda sürekli sosyal medyada karsıma çıkan bir kitap yorumuyla geldim. Kitapla ilgili beklentim oldukça yüksekti ama ne yazık ki okuduktan sonra bu beklentiyi tam anlamıyla karşılayan bir kitap olmadı benim için ama yine de kitabı sevdim.
Bahcıvan ve Ölüm; babalar, bahçeler ve asla kurumayan kökler üzerine yazılmıs bir ağıt... ölümün ardında kalan tohumlar ve büyümeye devam eden anılar...
Yazar, hayatının uzun bir dönemini bahcesine adamıs olan babasının ölümü ve bu telafisi imkansız kayıp karşısında hissettiklerini samimi ve siirsel bir dille aktarmıs. Kitabın icinde derin bir hüzün var: ancak bu hüzün, yasamın döngüsüyle ve sevmenin, hatırlamanın gücüyle dengelenmiş. Yazar, yas sürecine olumlu bir katkı olarak, gideni kelimelerle ölümsüzlestirmeye çalışmış. Fakat anlatım yer yer dağınık ve ağır ilerliyor. Bu da kitabın duygusal yoğunluğunu zaman zaman gölgede bırakıyor. Bazı bölümlerinde gerçekten etkileyici imgeler ve derin anlamlar bulunsa da, genel olarak metinle aramda bir bağ kurmakta zorlandım.
Yine de ölüm, hatırlama ve kabullenis üzerine düşündüren, siirsel atmosferiyle iz birakan bir okuma deneyimi sundu diyebilirim.
Siz okudunuz mu bu eseri? Veya okumayı düşünüyormusunuz? Yorumlarınızı bekliyorum.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.