Sineklerin Tanrısı: O Masum Çocuklar ve İçimizdeki Canavar
"Sineklerin Tanrısı"... Bu kitaptan gerçekten çok şey öğrendim. Oradaki her çocuk, aslında bir duyguyu temsil ediyordu sanki: Biri gücü, hırsı; diğeri masumiyeti, saflığı; bazıları da sadece birilerine tabi olmayı...
Başta, bir adada mahsur kalan çocuklardan ne zarar gelir ki, diye düşünüyorsun. Ama kitap ilerledikçe anlıyorsun ki, onlar çocuk da olsa, insani duygulara sahipler ve korku, öfke gibi duygulara kolayca yeniliyorlar.
Gözlüklü, ürkek Piggy'yi hatırlıyorum. Korkak olsa da hep doğruyu söyleyen, çözüm odaklı biriydi. Herkes onu küçümse de, o çizgisini korudu.
Bir de Jack vardı. Bence Jack, içimizdeki o en tehlikeli duyguları; hırsı, öfkeyi, gücü temsil ediyordu. Başta ikili bir yönetim varken, Jack avlandıkça özgüveni arttı ve "Yemek olmasa ölürsünüz, o yüzden lider benim!" demeye başladı. İnsanlar da temel ihtiyaçlar yüzünden ona katıldı.
Grup ayrıldıktan sonra felaketler yaşandı, hatta biri öldü. Zaten adaya önce "canavar var" korkusu salınmıştı. Ama zaman geçtikçe gördük ki, asıl canavar, bizzat insanmış. Ve bu canavar daha fazla kurban istedi...
Ralph ise ne tam iyi ne tam kötüydü. O da yanlışlar yaptı ama doğruyu da yapmaya çalıştı. Tamamen insanîydi.
Bu kitap bana hayatın o en acı gerçeklerini en çıplak haliyle gösterdi. Aslında o çocukların hepsi, şu an içimizde yaşıyor. Bazımız Jack'iz, bazımız Ralph, bazımız kurban olanlar... Hepimiz birer sineğiz ve içimizde vızıldayıp duran bir "sinek tanrısı" var. Bazılarımız korkularına yenilip doğruyu görmezden geliyor, bazılarımız kibirle insanları ezip geçiyor. Bu kitapta insan duygusunun ne kadar tehlikeli olduğunu, en masum görünen çocukta bile bu ilkel güdünün ne kadar güçlü olduğunu anladım.
Sonunda hepimiz insanız, ve bu tehlikeli bir şey.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.