Harry Potter serisinin ikinci kitabıyla karşınızdayız.
Bu kitapta yavaş yavaş işlerin karanlıklaştığını ve ciddileştiğini görüyoruz. O ilk kitaptaki çocuksu hava yine var ama ileriki kitaplara çok fazla atıf bulunuyor. Yazar, 6. kitabın spoiler’ını bile bu kitaptan vermiş diyebilirim. Bütün kitaplar birbiriyle bağlantılı ve planlanmış. Harry Potter’ın içine girip saklandığı dolabı, 6. kitapta bir daha görebiliyorsunuz.
Spoiler!
Açıkçası benim en çok kafama takılan şey şu: Dumbledore, okula aldığın hocaları hiç mi araştırmıyorsun? İlk kitapta hocanın kafasının arkasında Voldemort çıktı. Bu seferki zaten aşırı derecede beceriksiz bir adam ve diğer hocalar bile ondan nefret ediyor. Adam tamamen bir oyuncu gibi. Koskoca yılanla 2. sınıf öğrencileri savaşıyor!
Karanlık Sanatlara Karşı Savunma hocalarının hepsi neredeyse çok kötüydü bütün seri boyunca. Sadece bir iki tanesi iyi çıktı. Aslında bu kitapta hortkulukların varlığını Dumbledore anlamış oluyor gibi. Ama araştırmak yerine 6. kitaba kadar bekliyor. Keşke böyle yapmasaydı.
Yine mesela okuldan uzaklaştırılıyor ama Sırlar Odası açıldığında neden araştırma yapmıyorlar? Hermione Granger bile yılanın ne olduğunu, nereden çıktığını, borulardan girdiğini araştırarak buluyor. Siz McGonagall ve Dumbledore gibi çok güçlü hocalarsınız, keşke biraz siz de yardım etseydiniz.
Beni en çok kitapta üzen şeylerden biri, Ron’un ailesinin durumunun kötü olması. Ron’un asası kırılıyor ama onu bile bantlayarak uzun süre kullanmak zorunda kalıyor.
Bu kitapta Hagrid’in geçmişini öğreniyoruz; Hagrid’in neden okuldan atıldığını. Mesela taşlaşan insanları adamotuyla eski hâline getiriyorlar ama bu adamotu sadece Hogwarts’ta mı var? En azından yazar şöyle bir şey yazsaydı: “Adamotları çok nadir bulunur, hiçbir yerde yetişmez, üretimi çok zordur.”. Tabi bu mantık yürütmeler kitabı çocukken okusaydım bu kadar olmayacaktı.
Tabii ki benim de en sevdiğim sahne, Dobby’nin artık özgür olduğu sahneydi: “Efendisi Dobby’ye bir çorap verdi.”
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.