Hem bir dönemin sesi hem de insanın içindeki isyanın, umudun ve dayanışmanın yankısı gibi. Şair, halkın acısını, yoksulluğunu, direncini ve umudunu bir ırmak gibi dizelerinin arasına katmış. Okurken hem Kızılırmak’ın sularını hem de insanın kendi iç akışını hissediyorsun. Dili yalın ama vurucu; öyle süslü sözcüklerle değil, doğrudan yüreğe dokunan bir anlatımla yazılmış. Bazı yerlerde sertleşiyor, bazı yerlerde duygusallaşıyor ama hep gerçek kalıyor. Korkmazgil’in her dizesinde halkına, toprağına ve yaşadığı zamana olan bağlılığı hissediliyor. Yeri geliyor bir isyanın sesi oluyor, yeri geliyor bir annenin duası kadar içli. Kitap kısa ama yoğun; bir nehir gibi başlıyor, bazen taşkın, bazen sakin, ama hiçbir zaman durmuyor. Politik ve toplumsal göndermeleri açık; bu da onu herkesin kolayca sindireceği bir şiir olmaktan çıkarıyor belki, ama bence tam da bu yüzden değerli. Çünkü Kızılırmak, sadece okunacak değil, hissedilecek bir kitap. Bitirdiğinde içinde bir sızı, bir gurur ve biraz da umut bırakıyor. Ne abartılacak kadar kusursuz, ne de görmezden gelinecek kadar sıradan; tam ortasında, sade ama anlamlı bir güzelliği var.
·
1 +1'leme
·31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.