Sabahattin Ali’nin kitabı, büyük bir salon yerine tek bir pencereye yaslanmış bir öykü gibi: dışarıda geniş bir hayat akıyor, bizse küçük, loş bir odada, Raif Efendi’nin iç dünyasında oturup onu seyrediyoruz. Anlatım sadeliği, bir yandan metni saf ve kırılgan kılıyor; diğer yandan o sadelik, bazı sayfalarda duygunun üzerini örten ince bir perdeye dönüşüyor. Maria Puder’in çizgileri hafif, izleri derin; Raif’in içine kapanışı ise okuru çoğu zaman bir gözlemci konumuna itiyor , ona yakın ama asla tam anlamıyla dâhil olamıyorsunuz.
Aşkın tedavi etmeyen, biçimlendirmeyen halleri var burada. Aşk, kahraman için bir kurtuluş değil; daha çok kimliğini tekrar eden bir yara, usulca kabuk bağlamayan. Sabahattin Ali, kelimeleri pürüzsüz bir taş gibi diziyor; süslemeye değil, direkt vurmaya niyetli. Bu sadelik birçok okuru derinden etkiledi ama aynı sadelik başkaları için “yetersiz” ya da “abartılmamış” hissi uyandırabilir. çünkü bazen duygunun büyüklüğü sesin yüksekliğinden değil, içindeki boşluğun yoğunluğundan gelir.
Neden bazıları çok sever, bazıları sevmez? Bu kitap bir tür içsel münzevi şiir. Eğer senin okuma iştahın büyük, patlayan duygular ve gösterişli anlatımlarsa, Kürk Mantolu Madonna sana “çok” gelmeyebilir. Fakat yalnızlık ve küçük anların sarsıcı yoğunluğunu seviyorsan, kitabın o bastırılmış hüzünlü tınısı seni uzun süre bırakmaz. Öte yandan, karakterlerin eylemsizliği ve olayların nispeten azlığı, bazı okuyucularda “az işlenmiş” veya “abartılmış popülerlik” hissi doğurabilir . bu his tamamen geçersiz değil.
··
122 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.