Japon edebiyatından okumaya devam ediyorum. Kahve Soğumadan Önce de aslında uzun zamandır elimdeydi ama okuma zamanı şimdi gelmiş gibi hissettim. Kitabı ilk açtığımda açıkçası çok da bayılacağımı düşünmemiştim. Hatta bazı karakterler var ki, davranışlarıyla insanın sinirini hafif hafif bozuyor. Ama sayfalar ilerledikçe, onlara da anlayışla bakmaya başlıyorsun. Yani kitabın olayı zaten duygunun yavaş yavaş açılması.
Kitap tamamen Funiculi Funicula adında küçük bir kafede geçiyor. Burada dört farklı hikâye anlatılıyor. Hepsi de bu kafeye gelen insanların hayatlarından küçük ama ağır yerler. Birinin yas tutması, birinin artık geri dönemeyecek bir sevgiliyi kabullenmesi, birinin o söylenememiş cümleyi içinde taşıması… Böyle şeyler.
Bu kafenin en ilginç yanı şu:
Doğru sandalyeye oturup kahveni içmeye başlarsan geçmişe ya da geleceğe gidebiliyorsun.
Ama kurallar var. En önemlisi:
Kahve soğumadan geri dönmek zorundasın.
Ve ne yaparsan yap, şimdiki zamanı değiştiremiyorsun.
Yani aslında geçmişe gidip “Keşke şunu şöyle yapsaydım” durumu yok.
Sadece içindeki şeyle yüzleşiyorsun.
Bu bana çok gerçek geldi.
Bir de şunu söylemeden geçemeyeceğim: Japon isimleri yüzünden hangi karakter kadın hangisi erkek anlamakta biraz zorlandım. Ama kitabı okuyunca fark ettim ki, zaten hikâyenin duygusu cinsiyete bağlı değil. Kim olduklarından çok ne hissettikleri önemli.
⸻
Funiculi Funicula Şarkısı
Kafenin adı boşuna değil. Kitapta da geçiyor zaten.
“Funiculi Funicula” İtalya’da eski bir şarkı. Teleferikle dağa çıkıp inmek üzerine.
Şarkının anlamı kabaca şöyle:
“Hayat yukarı aşağı gidiyor.
··
260 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.