Zamir, çocuk yaşta savaşla, silahla, korkuyla tanışan birinin hikâyesi. Ancak bu sadece bir bireyin hikâyesi değil; aynı zamanda dünyanın gözü önünde büyüyen travmaların romanı.
Hakan Günday yine dili ustalıkla keskinleştiriyor. Cümleler bazen bıçak gibi saplanıyor okura.
Zamir’de kurgu değil, kelimeyle yapılan psikolojik analiz öne çıkıyor.
Her cümle sanki bir tokat gibi, her paragraf bir sorgulama. Şiddet, kimlik, medya, dil...
Okuması kolay değil, ama etkisi uzun süren bir roman.
Şiddeti yalnızca fiziksel sananlara ders niteliğinde.
“Bir kelimeyle başlıyordu her şey. O kelimeyi bulan da ben değildim.”
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.