Ben Han Kang’ı Çocuk Geliyor kitabıyla tanımıştım, çoğu kişinin aksine Vejetaryen’i hâlâ okumadım.
Beyaz Kitap, yazarın hayatında iz bırakmış şeyler üzerine yazdığı kısa metinlerden oluşuyor.
Ama sadece “beyaz şeyler”den bahsetmiyor. Beyaz köpek, kesme şeker, anne sütü, pirinç gibi başlıkların her birinde bir duygu, bir anı, bir kayıp var.
Hafıza, geçmiş, yeniden doğma ve acı… Hepsi bu beyaz imgelerin içine gizlenmiş gibi.
Ben kitabı bir oturuşta bitirdim ama etkisi çok uzun sürdü.
Başlıklar arasında geçerken, aslında bir aile hikayesini, hatta yazarın kendi hikayesini parça parça okuyor gibiydim.
Çok sade görünüyor ama her cümlenin altında büyük bir sessizlik var. O sessizliği hissetmek için dikkatli okumak gerekiyor.
Beyaz, tüm renkleri içinde barındıran bir renk ya hani…
İşte Han Kang da o beyazın içindeki tüm duyguları bize çok sade ama vurucu bir dille hissettiriyor.
Ben çok sevdim.
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.