Okudukça anlıyorsun ki burada mesele anlamı çözmek değil, hissetmek, sezmek, kelimelerin arasındaki boşluklarda dolaşmak. İlhan Berk’in dili alışılmışın dışında; her kelime sanki yerinden kopmuş, yeni bir yere yerleşmiş. Okurken zaman zaman ne dediğini anlamıyorsun ama o anlamayışın bile şiirin bir parçası gibi geliyor. Mısırkalyoniğne tam olarak böyle bir kitap işte: anlamdan çok çağrışımların, mantıktan çok sezginin kitabı.
Beni en çok etkileyen şey, İlhan Berk’in kelimelere dokunuşu oldu. Onları bir araya getirirken kurduğu cümleler bazen bir tabloya, bazen bir müziğe dönüşüyor. Sanki kelimeleri değil de renkleri okuyor insan. Her satırda bir sessizlik, bir yankı var; söylenmemiş olan şeyler, söylenmişlerden daha fazla yer kaplıyor. Bu da kitabı hem zor hem büyüleyici hale getiriyor. Okurken bazen durup nefes almak istiyorsun, çünkü şiir bir anlamda seni içine çekiyor, boğuyor, ama aynı zamanda orada kalmak istiyorsun.
İlhan Berk’in şiiri “İkinci Yeni”nin sınırlarını da aşıyor bence. O sadece imge kurmuyor, imgenin kendisini bir düşünce biçimine dönüştürüyor. Mısırkalyoniğne’de kelimeler birbirine değmeden konuşuyor, anlam ise aralarında bir yerlerde gizleniyor. Bu yüzden her okuyuşta başka bir şey yakalıyorsun; ilk okuduğunda ne dediğini anlayamadığın bir dize, ikinci okuyuşta seni derinden vurabiliyor.
Benim için bu kitap biraz da sabrın sınandığı bir şiir yolculuğu oldu. Klasik anlamda bir “anlam arayışı”na girersen yoruluyorsun, ama bırakırsan kendini, kelimeler seni bir yere götürüyor. Bazen bir çocukluğa, bazen bir deniz kokusuna, bazen de sadece bir sessizliğe. Belki de İlhan Berk tam olarak bunu istiyor: anlamı değil, duyguyu hatırlamak.
·
1 +1'leme
·36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.