Zeynep Uzun’un Portakal romanı, bir kadının sessiz direnişini portakal kokusuyla anlatan iyileştirici bir hikâye.
Her sayfası sabırla soyulan bir kabuk gibi; acıdan tatlıya, suskunluktan söze uzanıyor.
Kokular, anılar ve kadınların iç sesi öylesine iç içe geçmiş ki, romanı bitirdiğinde burnunda hâlâ o turunç esintisi kalıyor.
“Sabırla soy, ama artık kabuğu değil, kendi içini.”