Emeğin, yoksulluğun, adalet arayışının, sınıf farkının, mücadelenin ve umudun kitabı diyebilirim Germinal için.
Bir tarafta ekmek parası uğruna kadın-erkek farketmeksizin daha çocuk yaşta madene çalışmaya inen hatta orada yaşlanan, verdikleri emeklerin karşılığında aç karınlarını zor doyuran, zamanla sağlıklarından ve hatta hayatlarından olan işçi sınıfı varken, diğer tarafta işçi sınıfının emeklerini sömüren, hiçbir çaba göstermeden tamamen işçilerin alın terinden bir servet elde eden, kendilerinden başka kimseyi düşünmeyen, lüks içinde yaşayan bir yönetici sınıfı var.
Zola günümüze kadar uzanan bu toplumsal sınıf farkını 19. Yüzyılda bütün çarpıcı yanları ile kaleme almış. Gerçekleri tokat gibi insanın yüzüne çarpmış. Öyle ki insanın okurken içi sızlıyor, açlıktan ölen çocukların olduğu bu dünyanın ne kadar adaletsiz bir yer olduğunu bir kere daha hissediyorsunuz.
Ayrıca Zola taş kömürü madencilerinin ağır yaşam koşullarını bütün çıplaklığı ile gözler önüne sermiş, yeraltındaki o daracık dehlizleri, işçilerin çalıştığı zor koşulları o kadar eksiksiz bir şekilde betimlemiş ki okurken duvarların üzerime geldiği ve nefesimin kesildiği yerler oldu.
Ömürleri boyunca adeta hayvan gibi yaşamış eğitimsiz ve cahil bu insanların, insanca yaşama arzusuyla haklarını aramaya nasıl karar verdiklerini, devrimi gerçekleştirme uğrunda çıktıkları bu yolda neleri feda ettiklerini, sefillik içinde geçen ömürlerini, gelecek nesillerinin daha iyi şartlarda yaşamasını sağlamak için gerekirse açlıktan ve soğuktan ölmeyi nasıl göze aldıklarını okumak beni derinden etkiledi.
İlk sayfasından son sayfasına kadar sınıf kiniyle, mücadele ve adalet arayışıyla dolu olan bu klasiği herkesin mutlaka okuması gerektiğini düşünüyorum. Yalnız dikkat edin, maden betimlemeleri o kadar klostrofobik ki okurken içiniz daralabilir.
·
222 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.