Bu kitap, bir kızın babasına bakarken aslında kendi köklerine, kendi sessiz acısına baktığı bir ayna gibi. Annie Ernaux’nun satırları boyunca babasıyla arasındaki o görünmez uçurumu hissediyorsun..aynı kan, ama farklı dünyalar. Bu, yalnızca yoksulluktan ya da sınıf farkından doğan bir uzaklık değil söylenmemiş cümlelerin, yutulmuş gururların, bir türlü sarılamamış ellerin yarattığı bir sessizlik.
Benim için Babamın Yeri, bir kızın babasını anlamaya çalıştıkça aslında kendi içindeki eksilmeyi fark ettiği bir anlatı. Annie’nin kelimelerinde, bir çocuğun “ben seni hep sevdim ama sen hiç duymadın” diye içinden fısıldadığı bir sızı var. O sızı tanıdık. Bazen kendi babamı düşünürken, onun arkasında bıraktığı sessizliğin içine düşüyorum. Kitaptaki baba da öyle: varlığıyla güçlü, yokluğuyla devleşen biri.
Ernaux’nun dili sade ama delici. Her kelime bir hatıra gibi yakıyor. Babasını anlatırken aslında kendi suçluluk duygusunu da açığa çıkarıyor sanki her başarısında babasından biraz daha uzaklaştığı için özür diliyor gibi. Ben de okurken içimden “keşke bazı kelimeler söylenebilseydi” dedim. Ama bazen babalarla kızlar arasında sözcüklerin bile cesaret edemediği bir duvar olur.
Kitap kısa ama ağırlığı büyük. Bir cenaze sessizliği gibi..
·
120 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.