Bir kitapta bu kadar kendini bulabilirdi insan. Bu kadar güzel ve gerçek anlatılabilirdi gerçekler.
Dostoyevski’nin kitaplarını hep çekinerek okudum, anlamayacağımı düşünüyordum. Kitapta ki tek bir cümleyi kaçırmamak istiyor, hazır olduğum zamanı bekliyordum. Okumaya başladığım an, ne kadar doğru bir zaman seçtiğimi düşündüm ve okumaya devam ettim. Okudukça kitap beni o kadar çok içine çekti ki bazen gerçek dünyadan aşırı koptuğumu farkettim. Kısacası kitabın dünyası beni altüst etti. Kitap bir çırpıda bitecek bir kitap olmasına rağmen onu sindirerek, tamamiyle anlayarak okumak istediğim için bazı yerlerde ara verip üstünde düşündüm. Kesinlikle zamanında okunması gereken bir kitap olduğunu ama okunması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
··
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.