Yalnızlık yer yer mizahi bir dille bu kadar içten anlatılabilirdi.
Fournier eşini, kedisini ve yakınlarını kaybedip yalnızlığı ile kalmış bir adam. Bize bu yalnızlığını anlatıyor.
“Bizi dinleyecek kimse olmadığı için yazı yazıyoruz. Edebiyat olmasaydı yalnız kaldığında bir insanın neler düşündüğünü hiçbir zaman öğrenemeyecektik.”
İnsanın yalnızlığından memnun olabileceğini hatta mutlu olabileceğini ama bir yandan da kolayca ulaşılabilecek yakınlıkta insanlara olan ihtiyacını anlatıyor. Bazen insan panjurlarını açan bir komşuya, gürültü yapan bir çocuğa kısacası bir can bir sese ihtiyaç duyuyor.
"Yalnız olmaktan bıktım artık, bıktım her geçen gün daha yalnız, daha yaşlı, daha çirkin olmaktan. Bunların başıma geleceğini bilseydim hiç yaşlanmazdım.”
Yalnızlık tek başına olmak mı yoksa etrafındaki kalabalığa rağmen yalnız olmak mı?
“Yalnızlık insanın başına gelecek en kötü şey mi yoksa en iyi şey mi? Bu sorunun yanıtı, yanında olanın kim olduğuna bağlı.”
Yazara göre toplum hayatında yalnızların bir kıymeti yok. Onlar için kampanyalar, etkinlikler, indirimler bile yok. Her şey çiftler için.
Satırlar ilerledikçe yer yer aklınıza Özdemir Asaf geliyor. Yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılsa yalnızlık olmaz.
Özellikle sonlara doğru annesiyle ilgili sayfalarda bol bol duygulanacaksınız.
Yalnızlığı seven birisi olarak bu kitabı okuyana kadar yalnızlığı yeteri kadar düşünmediğimi fark ettim. Aslında düşünmemek daha da iyi olmuş. Fazlasıyla depresif bir kitap. Herkes okumamalı, buna dayanabilecek kişiler okumalı. Kitabı sadece okumuyorsunuz Fournier’in yalnızlığını içten bir şekilde hissediyorsunuz.
Kitap okurken cümlelerinin altını çizmeyi severim. Altı çizili satırlara bakılacak olursa tek yalnız olan sen değilsin Fournier.
“Başkaları olmadan yaşamak zor , başkalarıyla yaşamak da zor.
Yaşamak hep zor."
·
189 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
