Kitabı okumayı aslında ilk çıktığından beri erteliyordum çünkü arkadaşım bana köyü son olduğunu söylemişti.
Belki seriden ayrılmak istemediğin için belki de Eflak;) ile Ukde'nin birlikte mutlu kalmalarını istediğim için.
Okuduğumda çok mutlu olmuştum başlarda ama özellikle son 50-30 sayfayı okurken ağlamaktan yazıları görememeye başlamıştım. 
Maral Atmaca çok iyi bir dilde yazmıştı. Şimdiye kadar okuduğum kitaplarında hep diline hayran kalmışımdır, şimdiye kadar okuduğum bütün kitaplarını da hep 3 gün içinde okuyup bitirmişimdir zaten. Yine öyle oldu, Maral yine yazımına hayran bıraktı beni.
Aslında dediğim gibia rkadaşım bana spoiler vermişti o yüzden bazı şeylere şaşıramadım.
Kitap okurken aslında sürekli güldürüyordu beni özellikle Ukde ile Taner'in kavgaları çok tatlı geliyordu bana. İçimi şenlendiriyordu iki kişi.
Sonunda ise hepimizin içinde bir ukde kalıyor. Acaba böyle olmasaydı Ukde ile Eflah mutlu olsaydı nasıl olurdu diye düşünüyor insan. Öyle bir kitaptı ki insanın duygularını anlatmak için sözleri yetmiyor.
Sonunda imzadaki kızı Ukde sandım, Taner her şeyi hatırlıyor mu diye düşündüm sonra haberi gördüm, Ukde'yi hatırlayan var mı diye baktım, bulamadım.
...
"Benim için yazdığın kitabı artık bitirmelisin. Okumayı çok istiyorum."
"Son düzlükteyim, bitmesine az kaldı."
"Ne kadar az kaldı?"
"Sadece finali kaldı."
"Aklında nasıl bir final var?"
"Artık yanımdasın, benimlesin ve bana gitmekten bahsetmiyosun. Aklımdaki mutlu bir son."
"Sence bize mutlu son yakışır mı?"
"Evet, en güzel bize mutlu son yakışır."
"Ya ayrılırsak?"
"Seni hiç bırakmam."
"Ya beni unutursan?"
"Hiçbir şey seni bana unutturamaz."
"Söz mü?"
"Söz veriyorum, Acıbal. Seni hiç unutmayacağım."
Ukde en çok unutulmaktan korkardı.
Ve Eflah onu unuttu.
Ukde en çok o kitabı okumayı istedi.
Ve onun dışında herkes o kitabı okudu.
...
Ukde bir daha dönmemek üzere gitmişti ondan.
Öyle bir uğradım dercesine gitmişti.
Maral Atmaca çok iyi bir dilde yazmıştı. Şimdiye kadar okuduğum kitaplarında hep diline hayran kalmışımdır, şimdiye kadar okuduğum bütün kitaplarını da hep 3 gün içinde okuyup bitirmişimdir zaten. Yine öyle oldu, Maral yine yazımına hayran bıraktı beni.
Aslında dediğim gibia rkadaşım bana spoiler vermişti o yüzden bazı şeylere şaşıramadım.
Kitap okurken aslında sürekli güldürüyordu beni özellikle Ukde ile Taner'in kavgaları çok tatlı geliyordu bana. İçimi şenlendiriyordu iki kişi.
Sonunda ise hepimizin içinde bir ukde kalıyor. Acaba böyle olmasaydı Ukde ile Eflah mutlu olsaydı nasıl olurdu diye düşünüyor insan. Öyle bir kitaptı ki insanın duygularını anlatmak için sözleri yetmiyor.
Sonunda imzadaki kızı Ukde sandım, Taner her şeyi hatırlıyor mu diye düşündüm sonra haberi gördüm, Ukde'yi hatırlayan var mı diye baktım, bulamadım.
...
"Benim için yazdığın kitabı artık bitirmelisin. Okumayı çok istiyorum."
"Son düzlükteyim, bitmesine az kaldı."
"Ne kadar az kaldı?"
"Sadece finali kaldı."
"Aklında nasıl bir final var?"
"Artık yanımdasın, benimlesin ve bana gitmekten bahsetmiyosun. Aklımdaki mutlu bir son."
"Sence bize mutlu son yakışır mı?"
"Evet, en güzel bize mutlu son yakışır."
"Ya ayrılırsak?"
"Seni hiç bırakmam."
"Ya beni unutursan?"
"Hiçbir şey seni bana unutturamaz."
"Söz mü?"
"Söz veriyorum, Acıbal. Seni hiç unutmayacağım."
Ukde en çok unutulmaktan korkardı.
Ve Eflah onu unuttu.
Ukde en çok o kitabı okumayı istedi.
Ve onun dışında herkes o kitabı okudu.
...
Ukde bir daha dönmemek üzere gitmişti ondan.
Öyle bir uğradım dercesine gitmişti.
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.