Bir kadının “kendini bulma ve aidiyet hikayesi” — Ayfer Tunç’tan okuduğum ilk roman.
Bir yandan artık Türkiye’de ezilmiş kadın hikayesi okumak kalbimi sıkıştırıyor ama diğer yandan, bu sadece Türkiye’ye özgü bir mesele değil; dünyanın her yerinde benzer örnekler var. Avrupa’nın en modern şehrine git, orada bile erkeklerin toplumdaki rolü hâlâ daha yüceltilmiş sanki. Ama bizim ülkede sorun büyük, be kardeş. Salın artık şu kadınları, vallahi fenalık geçireceğim.
Kuru Kız’ı sevdim diyebilirim. Kendini bulma hikayesi, kurban psikolojisine hiç girmeden, acıtasyona kaçmadan; tam tersine kişisel gelişim rekoru kırıp kendinin “üst versiyonunu” yaratan bir kadının hikayesi olarak anlatılıyor. Belki de doğru zamanda doğru kaynaklara erişebilseydi, üst düzey bir entelektüel birikimle filoloji alanında uzmanlaşabilecek, öğrenmeye aşkla bağlı bir kadın olabilirdi. Onun ikinci baharı ise belki de bir uçakta başlıyor.
⸻
— spoiler alert —
Sonunda illa bir aşkla mı bitmeliydi?
Bir kadının mutlu sonu illa biriyle evlilikle mi olur? HAYIR!
Ama… Ne kadar kendi kendine yetebilen insanlar olsak da, bir dosta, eşe, kediye, köpeğe — yani yaşayan bir canlıya — ihtiyacımız olduğu gerçeğini de inkâr edemeyiz. Dolayısıyla hikâyenin sonu bana batmaktan çok, aksine umut verdi.
10 üzerinden 7 puan.
#canyayınları #kurukız #ayfertunç #okudumbi̇tti̇ #kitaptavsiye
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.